องแม่ลูก จึงค่อยๆ ล้วงเอามีดสั้นจากชายแขนเสื้อด้านหนึ่งถอดปลอกออกมาไว้ในมือฝูจินหรงที่ยืนมองการต่อสู้เบื้องหน้าอย่าสาแก่ใจหันกลับมามองดูสองแม่ลูกที่ยืนอยู่ด้านข้าง “ข้าเปลี่ยนใจแล้ว จากที่คิดจะให้พวกเจ้าเสวยสุขในฐานะราชนิกูล แต่ยามนี้พวกเจ้าล้วนไร้ประโยชน์กับข้าเปลืองเบี้ยหวัดแผ่นดินเสียเปล่า สู้ดีส่งพวกเจ้าไปลงนรกพร้อมโจวเฟิงเสีย ย่อมทำให้ข้าควบคุมทุกอย่างได้ง่ายขึ้น”“ไหนเจ้าบอกว่าพวกเขาเคยร่วมมือกันอย่างไรเล่า?”“ฮองไทเฮา ส่วนที่ร่วมมือก็ทำไปแล้ว ในเมื่อมันไม่สำเร็จก็ไม่ควรฟื้นฝอยหาตะเข็บกันอีก แต่วันนี้เจ้าไม่มีประโยชน์กับข้าอีกแล้ว ชีวิตของเจ้าก็มีแต่เสวยสุขอยู่ในวังหลัง หากเจ้ายังสาวๆ เหมือนเหล่าสนมพวกนั้นเสียหน่อยก็ยังพอจะเก็บเจ้าเอาไว้เชยชมแต่นี่….”ฝูจินหรงสิ้นไร้ความเกรงใจ สรรพนามเปลี่ยนเป็นเท่าเทียม สายตามองฮองไทเฮาตั้งแต่หัวจรดเท้าอย่างหยามเหยียด “ให้ข้าเก็บสนมของโจวเฟิงไว้จะดีกว่าส่วนเจ้าข้าใจดีจะฝังให้ในสุสานตระกูลโจวก็แล้วกัน”“จะ เจ้า…จิ้งจอกเฒ่าสามานย์ ที่แท้ที่ผ่านมาเจ้าก็แค่หลอกข้าเพราะหวังจะฮุบบัลลังก์เสียเอง” น ้าเสียงของนางสั่นด้วยความโกรธแค้น“เจ้ามันโลภมากเอง บัลลังก์มิใช่ของลูกชายเจ้าเสียหน่อย เจ้าเองก็คิดจะฆ่าฮ่องเต้เพื่อโจวชุ่นเช่นกันนี่ จะเลวต่างจากข้าที่ใด?” ฝูจินหรงกล่าวพลางปรายตาไปทางโจวอ๋อง “เจ้าล่ะ! คิดจะฆ่าพี่ชายต่างมารดาเพื่อครองราชย์ด้วยหรือไม่?”“ไม่!
