างที่ได้ยินล้วนรู้สึกคล้ายได้พบกับพญามัจจุราช พวกเขารีบถอยเข้าไปชิดกัน คอยดูการต่อสู้ระหว่างใต้เท้าฝูและราชครูหมิงฮ่องเต้โจวเฟิงมองแผ่นหลังของราชครูร่างใหญ่ของตนด้วยความศรัทธาอย่างเต็มเปี่ยม คนที่มาอารักขาราชครูหมิงกับกุนซือหงล้วนแล้วแต่เป็นยอดยุทธ์‘คนทั้งสองมิใช่คนธรรมดาอย่างที่ข้าคิดจริงๆพวกเขาเป็นใครกันแน่? เหตุใดจึงมีจอมยุทธ์อยู่ในมือจำนวนมากเช่นนี้’ฮองไทเฮากับโจวอ๋องที่ถูกจับกุมยืนอยู่ด้านหลังถูกผลักเข้ามาใกล้ฝูจินหรง“ราชวงศ์โจวถึงคราวล่มสลายแล้ว เมื่อข้าฆ่าโจวเฟิงและโจวชุ่นได้สำเร็จในคืนนี้ ฮ่าๆ” เสียงหัวเราะลำพองใจของชายวัยกลางคนนัยน์ตาจิ้งจอกดังสนั่น“รักษาหัวของเจ้าไว้ให้ดีเถิดฝูจินหรง กองทัพภาคกลางยาตรามาปราชิดกำแพงวังหลวงแล้ว กำลังจะเข้ามาจับกุมตัวเจ้า!” กุนซือหงร้องบอก“โกหก! แม่ทัพถงเป็นคนของข้า”หงซือซือแสยะยิ้ม “เจ้าไม่รู้หรือว่า…ท่านโจวฝู่กั๋วกงเคยเป็นผู้มีพระคุณของครอบครัวถงเพียงใด? เจ้ามันก็แค่เอาเงินไปยัดใต้โต๊ะหวังซื้อตัวคนแต่ไม่อาจกุมหัวใจภักดีของแม่ทัพถงที่มีต่อตระกูลโจวได้ดอก?”“ข้าไม่เชื่อปากของเด็กไม่สิ้นกลิ่นน ้านมเช่นเจ้า!”“หึ! จะเชื่อหรือไม่เชื่อก็รอดูไปก็แล้วกัน….”ฝูจินหรงเดือดดาลขึ้นอีกครา “ทหาร ฆ่าพวกมันให้หมด! ให้เด็ดหัวฮ่องเต้ได้ข้าจะปูนบำเหน็จห้าขั้น”ได้ยินเช่นนั้นเหล่ากบฏก็รีบดาหน้าเข้าไปปะทะกับกลุ่มคนข้างหน้าในทันที ฮองไทเฮาเห็นว่าฝูจินหรงคิดจะฆ่าตนส
