น้อย ทว่าชั่วชีวิตกลับไม่เคยเห็นผู้ใดทำการกบฏในแคว้นผิงได้สำเร็จ เขาจึงไม่เชื่อมั่นในสิ่งที่บุตรเขยวัยกลางคนคิดเลยสักนิด“ท่านพ่อ แต่ท้ายจวนข้ามีกลุ่มนักฆ่ามาอาศัยอยู่กลุ่มหนึ่งนะเจ้าคะ”“ไอ้หยา!” ใต้เท้าซูได้ยินเช่นนั้นก็ตกใจ ฝูจินหรงคิดการณ์ใหญ่เช่นนี้ หากไม่สำเร็จเขาอาจจะต้องติดร่างแหไปด้วย“เจ้ารีบคิดวิธีตัดขาดเสียก่อนเถอะ เงินทองที่เจ้าฝากพ่อไปเก็บ พ่อก็สร้างเรือนใหญ่เอาไว้รอท่า ส่วนที่เหลือก็เก็บเอาไว้ให้เจ้าตามที่สั่ง ต่อให้ไม่ต้องอยู่ที่จวนนี้เจ้าก็มีเงินเหลือเฟือแล้ว”“ข้าจะคิดคืนนี้เลยเจ้าค่ะ ช้าไม่ได้แล้วเพราะท่านพี่เป็นคนฆ่าแม่ทัพน้อยต้วนซิงซวี่ด้วยมือของเขาเองข้าก็เกรงว่าแม่ทัพต้วนคงไม่ปล่อยเขาไว้แน่”ยามวิกาลคืนนั้น คนในจวนใต้เท้าฝูมิได้ระแวดระวังอันใดเพราะมีองครักษ์ทั้งในจวนและนอกจวนคอยรักษาการณ์อยู่เป็นปกติ กลับปรากฏนักฆ่าอินทรีหลายสิบคนบุกเข้ามาในจวนตระกูลฝูเสียงต่อสู้ดังระงมไปทั่วเรือน ฝูจินหรงที่นอนอยู่บนเตียงกับอนุซูรีบลุกขึ้นสวมเสื้อผ้าบัญชาการอย่างว่องไว“นักฆ่าอินทรีขอรับนายท่าน!” องครักษ์ประจำตัวฝูจินหรงรีบรายงาน“ต้วนจินป้านบังอาจนัก ส่งนักฆ่าพวกมันเข้ามาในเรือนข้า ไปเรียกคนหลังเรือนเราออกมา” ใต้เท้าฝูรีบร้องสั่งไม่นานนักเหล่านักฆ่าสำนักมืออสูรที่ฝูจินหรงให้มาหลบอยู่เรือนหลังจวนก็ออกมาปะทะกับนักฆ่าอินทรีความดุร้ายป่าเถื่อนและวิชาที่เหนือกว่าของนักฆ่าสำนักมืออสูรทำ
