แม่ทัพน้อยต้วนซิงซวี่กำลังดูแผนที่เมืองหลวงเพื่อรอจังหวะนำกำลังที่จะลงมาจากภาคเหนือเข้ายึดครองวังหลวง พลันพ่อบ้านกลับวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาหาในห้องหนังสือ“นายน้อยๆ รีบหนีเร็วเข้าขอรับ ใต้เท้าฝูนำกองทหารมาถึงหน้าจวนแล้ว”ต้วนซิงซวี่ใจหายวาบคิดไม่ออกว่าแผนการของท่านพ่อกับตนนั้นรั่วไปเมื่อใด?“ทหารจำนวนเท่าใด?”“เท่าที่ดูคร่าว นับร้อยขอรับ ข้าน้อยไม่คิดว่าพวกเขาจะมาดี ท่านรีบหนีก่อนเถิดให้ข้าน้อยรับหน้าไว้ก่อน”แม่ทัพน้อยพยักหน้ารับคว้ากระบี่แล้ววิ่งออกด้านหลังจวน ชัยภูมิของจวนแห่งนี้ก่อนที่บิดาเขาจะมาสร้างจวนได้ดูทางหนีทีไล่ไว้พร้อมแล้ว ต้วนซิงซวี่หมายหนีออกทางประตูเล็กหลังจวนที่มีคอกผูกม้าซ่อนไว้ ทว่ากลับช้าเกินไป“ท่านแม่ทัพน้อยคิดจะไปไหนหรือขอรับ?”ต้วนซิงซวี่หันขวับไปมอง ทว่ากลับถูกกระบี่ของรองแม่ทัพภาคกลางกุ้ยเพียนโจวจ่อไว้ที่คอ “บังอาจนัก! กล้าเอาดาบมาจ่อคอข้า”“ท่านไม่อยู่รับราชโองการอย่างสง่าผ่าเผยเองบัดนี้ฝ่าบาทได้มีพระบัญชาให้ติดประกาศทั่วทั้งแคว้นแล้วว่าตระกูลต้วนยกทัพภาคเหนือลงมาเพราะหวังจะชิงบัลลังก์ให้ทุกคนสามารถจับกุมและสังหารคนในตระกูลต้วนได้ในฐานกบฏ ต้วนซิงซวี่เห็นทีเจ้าคงต้องไปกับข้ารอรับโทษประหารแต่โดยดี”แม่ทัพน้อยค่อยๆ เบือนหน้ากลับไปมอง “กุ้ยเพียนโจวเจ้าคนชั่วช้า ใช่ว่าเจ้ามิได้ใจคด ข้าเองก็รู้มาว่าเจ้าสมคบกับกบฏก่งจั๋วหรานเช่นกัน แต่กลับเอาตัวรอด คนเช่นเจ้า ควรบัญญัติว
