ให้นักฆ่าอินทรีล้มระเนระนาด“ถอยก่อน!” เสียงหัวหน้าของนักฆ่าอินทรีสั่งการดวงตาแดงฉานของเหล่านักฆ่ามืออสูรดูแล้วน่ากลัวยิ่งนัก พวกมันตามติดออกไปมุ่งสังหารอย่างไม่กลัวตาย“ท่านพี่ ข้ากลัวนัก” ซูม่านถิงรีบเล่นงิ้วบทหวาดกลัวโศกศัลย์ นางคิดจะอาศัยโอกาสหนีหลบกลับไปยังบ้านนอกแม้เมื่อทั้งจวนถูกเก็บกวาดซากศพที่ตายเกลื่อนออกไปหมดแล้ว นางก็ยังนั่งสะอึกสะอื้น ฝูจินหรงเห็นนางหวาดกลัวเช่นนั้นก็จนใจจะปลอบขวัญ“ท่านพี่ ข้าขอหลบไปบ้านนอกพักกับบิดามารดาสักระยะเถิด ข้ากลัวพวกเขาจะคิดว่าแม่ทัพน้อยตายเพราะข้าจึงมุ่งหวังจะมาเอาชีวิตข้า”ฝูจินหรงฟังนางพร ่ารำพันเรื่องความกลัวจนเหนื่อยอ่อนก็นึกเห็นด้วย“เจ้าพูดมีเหตุผล เช่นนั้นข้าตามใจเจ้า ไปพักผ่อนที่เรือนบิดาของเจ้าสักระยะเถิด เอาไว้ข้าจัดการต้วนจินป้านสำเร็จแล้วจะไปรับเจ้ากลับมาดีหรือไม่?”“ดีเจ้าค่ะท่านพี่” นางรีบเกาะแขนสามีทำหน้าตาเศร้าโศกอาลัยให้ดูน่าสงสารยิ่งกว่าเดิมเช้าวันต่อมารถม้าคันเล็กก็ออกเดินทางจากจวนใต้เท้าฝูตั้งแต่ฟ้ามืดเพื่อมิให้เป็นที่ผิดสังเกตแก่ผู้ใด ซูม่านถิงจากไปท่ามกลางความยินดีของฮูหยินเอกและอนุภรรยาทั้งสามที่เฝ้าอิจฉาในวาสนาของนางมานานปี“หึ! แค่มีคนลอบเข้ามาสังหารวันเดียวถึงกับหนีเตลิด รู้อย่างนี้ข้าจ้างคนมาขู่นางนานแล้ว” ฮูหยินเอกถึงกับตบพัดเหล่าอนุภรรยาอีกสามคนล้วนพยักหน้าเห็นด้วยก่อนหน้าที่จะมีซูม่านถิงพวกนางล้วนทะเลาะเบาะแว้งกันเอง
