อยก็คง….” ดวงตาของนางตื่นตระหนกเมื่อนึกถึงภาพที่อนุซูนอนอยู่บนเตียงด้วยสภาพสาบเสื้อเปิดอ้า ผมเผ้าหลุดลุ่ย“บังอาจนัก!” ฝูจินหรงร้องออกมาอย่างเหลืออด“มันยังกล้าบอกให้พวกเจ้าปิดปากไว้ไม่บอกข้าด้วยหรือ? คนชั่วผู้นี้เห็นทีจะไว้ชีวิตมิได้”ฝูจินหรงรีบปราดไปยังเรือนของอนุซู เมื่อเห็นนางนอนอ่อนระทวยใบหน้าซีดเผือดอยู่บนเตียงก็ยิ่งทวีความโกรธแค้น“คนตระกูลต้วนต้องถูกประหารเร็วๆ นี้แน่!” คราแรกฝูจินหรงคิดว่าจะยืดเยื้อสถานการณ์ไว้สักหน่อยเพื่อให้ฮ่องเต้เห็นความสำคัญของตน ทว่าเมื่ออนุภรรยาคนงามถูกบุตรชายคนรองของต้วนซิงซวี่หมายย ่ายีเช่นนี้ คงปล่อยไว้มิได้ซูม่านถิงได้ยินเสียงสามีวัยเลยกลางคนของตนคำรามอยู่เหนือศีรษะก็รีบลุกขึ้นร้องไห้กระซิกๆ นางเองก็เกรงสามีจะหาว่าคิดคบชู้สู่ชาย หากไม่ทำตัวให้น่าสงสารเห็นทีชีวิตสุขสบายครานี้คงถึงคราวดับ“ท่านพี่ ข้าถูกคนชั่วรังแก”ฝูจินหรงให้เสี่ยวสุ่ยไปเรียกพ่อบ้านจ้านมาสอบถาม เมื่อรู้แน่ว่าอนุของตนมิได้รู้เห็นเป็นใจอย่างที่แม่ทัพน้อยกล่าวหาก็ยิ่งเดือดดาล“ครอบครัวนั้นเป็นกบฏ ยามนี้ข้าได้รับพระบัญชาให้ปราบปรามพวกเขาเจ้าไม่ต้องเป็นห่วง ก่อนพลบค ่าข้าจะจับกุมคนในจวนตระกูลต้วนทั้งนอกเมืองและในเมืองให้หมด”ฮ่องเต้เมื่อได้ยินว่าใต้เท้าฝูบัญชาให้รองแม่ทัพกุ้ยยกพลไปบุกจับคนในจวนตระกูลต้วนทั้งในเมืองและนอกเมืองก็รู้สึกตกพระทัย“ราชครูหมิง ท่านบอกข้าว่าใต้เท้าฝูจะต้องประวิงเวลา
