้องพระโรงอยู่แล้ว จมูกไวปานสุนัข หากว่ารู้แผนการของเราล่ะก็ หัวของเจ้ากับข้าก็คงรักษาเอาไว้ไม่ได้”รองแม่ทัพตงผงะเล็กน้อย “จริงสิ…ข้าลืมไปเสียสนิท คนผู้นั้นช่างน่ากลัวยิ่งนัก น่ากลัวเสียยิ่งกว่าฮ่องเต้อีก”“เจ้าก็เหมือนกันรองแม่ทัพเชอ อย่าได้วางใจเทียวเก็บสายตาและวาจาให้มิดชิด ราชครูหมิงผู้นี้มิใช่คนที่พวกเราจะต่อกรด้วยได้”“ข้าน้อยเห็นด้วย ในท้องพระโรงข้ายืนห่างขนาดนั้นก็ยังรู้สึกเสียวสันหลังอย่างบอกไม่ถูก ออกชายแดนสู้รบยังไม่น่ากลัวเท่าพบคนผู้นี้”แม่ทัพต้วนกำหมัดแน่น “หากคนผู้นี้ยังอยู่แผนการของข้าไม่ต้องเริ่มก็คงต้องพับเก็บแล้ว”
