ลอบส่งให้พระสนม ข้าต้องการให้นางตามสืบว่านักฆ่าที่หนีไปนั่นหลบอยู่ใด เราต้องหาตัวนางให้ได้ก่อนองครักษ์หลวง”“ขอรับ” องครักษ์หนุ่มรีบนำจดหมายไปลอบส่งให้ทหารยามหน้าประตูวังที่เป็นคนของใต้เท้าก่งก่งเฟยอ่านสาส์นลับแล้วก็เรียกคนทั้งตำหนักเหมยฮวาให้สืบหาเสี่ยวถาง นางกำนัลที่หนีออกจากตำหนักอิงฟ้า ‘ศัตรูของศัตรูคือมิตร’ บิดาของนางสั่งความมาเช่นนั้น เมื่อนางตามหาเสี่ยวถางพบต้องแอบซ่อนคนผู้นั้นไว้เพื่อจะได้เป็นอาวุธในการสังหารศัตรู“หากมีผู้คิดจะลงมืออยู่แล้ว เหตุใดต้องเปลืองแรงตนเอง? ชิงเอ๋อร์ เจ้าจงตามหาเสี่ยวถางให้พบโดยเร็ว”ยามนี้ก่งจั๋วหรานยังเห็นว่ามิใช่จังหวะที่ควรจะลงมือ ต้องซ่องสุมกำลังผู้คนเอาไว้ก่อน แม้อัครเสนาบดีฝ่ายขวาหลี่จะให้การสนับสนุนเพราะหวังตำแหน่งอัครเสนาบดีเอกที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในราชสำนัก แต่ขุนนางขั้นสามอีกจำนวนมากที่ยังมิได้เข้าข้างผู้ใดยังต้องใช้เวลาให้อนุจงไปลอบติดต่อคนพวกนั้นมาเป็นพวกเพิ่มขึ้นเงินทองที่สะสมมาได้จากการทุจริตหลายสิบปีที่เป็นขุนนางมา รวมถึงเส้นสายที่สร้างไว้เพื่อการทุจริตล้วนครอบคลุมพื้นที่ในเมืองหลวงมากกว่าครึ่ง
