ณะนั้นพระสนมเฉียงก็ฟื้นคืนสติ ฮ่องเต้ทรงดีพระทัยยิ่งนัก ทว่าเฉียงเจียวมิ่งกลับถามถึงถูชิงหลินตัวปลอม ทำเอาโจวเฟิงหน้าบึ้ง“เจ้าจะถามถึงนางงูพิษนั่นทำไม? ที่เจ้ารอดชีวิตมาได้คงต้องขอบคุณ กุนซือหงให้ดี หากนางไม่พกยามาด้วยก็คงไม่อาจช่วยชีวิตเจ้าไว้ได้”เฉียงเฟยนึกถึงบุรุษรูปงามทั้งสอง “ขอบคุณสวรรค์ที่ส่งราชครูหมิงกับ กุนซือหงมาช่วยฝ่าบาทหม่อมฉันผิดเองที่ประมาทมากเกินไปทำให้ฝ่าบาททรงเป็นห่วง” นางพิศใบหน้าอิดโรยของพระสวามี รอยคล ้าใต้พระเนตรทำให้นางปวดใจ ไม่น้อย“หากไม่มีเจ้า ข้ายังไม่รู้ว่าจะมีชีวิตอยู่ไปอย่างไร?มิ่งเอ๋อร์เจ้าดูแลตัวเองให้ดีกว่านี้ได้หรือไม่? อย่าทำให้ข้าต้องเป็นห่วงอีก” ฮ่องเต้กราชับอ้อมพระกรแน่นเข้าใบหน้าของนางเอนซบแนบพระอุระ“เพคะ ต่อไปหม่อมฉันจะระวังตัวให้มาก”พระสนมก่งรีบส่งคนไปแจ้งข่าวนี้ให้บิดาของนางทราบ ก่งจั๋วหรานได้ยินก็ได้แต่เสียดาย หากถูชิงหลินตัวปลอมลอบปลงพราชนม์ฮ่องเต้หรือแม้แต่พระสนมเฉียงได้สำเร็จ แผนการของตนก็คงก้าวหน้าไปอีกขั้นเพราะยามนี้ตนเองได้อัครเสนาบดีฝ่ายขวาหลี่ฉิงหลงและรองแม่ทัพกุ้ยเพียนโจวมาเป็นพวกแล้ว อย่างน้อยหากคิดจะยึดเมืองหลวง รองแม่ทัพกุ้ยที่ดูแลทัพภาคกลางย่อมเคลื่อนพลได้รวดเร็วกว่าผู้ใด เขาส่งคนแอบแทรกซึมอยู่ในจวนของแม่ทัพต้วนสองสามคน หากเกิดความเปลี่ยนแปลงใดก็คงจะพลิกตัวได้ทัน“น่าเสียดายนัก…อีกนิดเดียวเท่านั้น”“ชิงปั๋วเหรินเจ้าเอาจดหมายนี่ไป
