มดก็เดินออกจากคุกหลวงไป องครักษ์จังกับองครักษ์จงเร่งฝีเท้าตามติดราชครูหมิงเพราะอยากสอบถามความเห็นของคนผู้นี้“บางที เสี่ยวถางที่เรากำลังตามล่าก็อาจจะเป็นคนของสำนักมืออสูรด้วยเช่นกัน” กุนซือหงที่ยืนอยู่ด้านหลังตั้งข้อสังเกต“ท่านราชครูว่านายท่านผู้นี้จะใช่ใต้เท้าก่งหรือไม่?” จังจิ้นเล่อเดินเข้าไปใกล้ กระซิบถามราชครูหมิง“อาจจะใช่หรืออาจจะมิใช่ก็ได้….อย่าเพิ่งด่วนสรุปแต่เราต้องระวังให้มาก หากพวกเขาให้คนปะปนมาอยู่ในวังได้หลายคนเช่นนี้ย่อมแสดงว่ากำลังเตรียมการใหญ่”“เช่นนั้นข้าต้องเร่งมือติดตามหาเสี่ยวถาง” จงหลวนชุนพยักหน้ารับ นึกห่วงความปลอดภัยของฮ่องเต้“น่าเสียดายที่ชิงฉู่มิได้รู้เรื่องของเสี่ยวถางมากนักบางทีเสี่ยวถางผู้นี้อาจจะนำพาเราไปถึงตัวนายท่านได้” กุนซือหงหันไปหาจังจิ้นเล่อ “หากเจ้าเป็นเสี่ยวถางเจ้าคิดจะซ่อนตัวอยู่ที่ใดในวังหลวงก่อนจะที่หนีออกไปได้”จังจิ้นเล่อนิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง “ข้าคงจะไปหาคนที่เป็นสายให้นายท่านเพื่อให้ช่วยข้าออกจากวังให้ได้เสียก่อน”ราชครูหมิงหันมามองจังจิ้นเล่อ “เจ้าให้คนไปตรวจสอบภูมิหลังคนในตำหนักลู่เสียน จินซาน และลู่จิ่วโดยด่วน ข้าว่าน่าจะพอเห็นความเกี่ยวพันกันบ้าง”องครักษ์จังรีบยกมือขึ้นประสานกันค้อมศีรษะรับคำ ในใจก็นึกเกรงขามคนที่ยืนอยู่ตรงหน้า ‘ราชครูผู้นี้ช่างร้ายกาจนักไม่ว่าทำสิ่งใดล้วนแล้วแต่รัดกุมรอบคอบ เป็นเพราะได้คนผู้นี้ฝ่าบาทจึงได้ทรงเข้มแข็งขึ้น’ข
