รชั่ว เจ้าคิดจะฆ่ามิ่งเอ๋อร์ใช่หรือไม่?”ชิงฉู่ในคราบถูชิงหลินพอจะมีวิทยายุทธ์อยู่บ้างแต่มิได้สูงส่งเฉกเช่นนักฆ่าอย่างเสี่ยวถาง เมื่อถูกดาบขององครักษ์ทาบอยู่บนบ่าชิดลำคอก็ทรุดตัวลง“พูด! ไม่เช่นนั้นข้าจะสั่งประหารตระกูลของเจ้า”สีพระพักตร์ของโจวเฟิง อึมครึมเต็มไปด้วยไอสังหารชิงฉู่ตัวสั่นงันงก “หม่อมฉันทำตามคำสั่ง เพคะ”“คนผู้ใดสั่งให้เจ้าทำ?”“นายท่านเจ้าค่ะ”โจวเฟิงได้ยินถึงกับขมวดคิ้ว เดิมทีพระองค์เชื่อมั่นว่าฮองไทเฮาน่าอยู่เบื้องหลังเหตุการณ์ทั้งหมดในเมื่อความสัมพันธ์ของนางกับฮองไทเฮาเป็นญาติกันราชครูหมิงจึงเดินออกมาค้อมศีรษะขออนุญาตเสนอแนะ “ทูลฝ่าบาท หม่อมฉันให้คนตามสืบแล้วนางผู้นี้มิใช่ถูชิงหลิน แต่นางคือชิงฉู่ นางสวมรอยมาเป็นพระสนมถูเพื่อรอลงมือ”ชิงฉู่ได้ยินก็เงยหน้าขวับมองชายรูปร่างสูงสง่าที่สายตาคมกริบอยู่ตรงหน้า“ทะ ท่านรู้ได้อย่างไร?”“บัดนี้คุณหนูถูตัวจริงได้หนีตามชายคนรักไปอยู่แคว้นเหลียนแล้ว ชิงฉู่ผู้นี้พอมีวรยุทธ์อยู่บ้าง นางกับบิดาเป็นจอมยุทธ์พเนจร ภายหลังบิดาเจ็บป่วยหนักต้องการยากมังกรหิมะเพื่อรักษาอาการบาดเจ็บแต่กลับถูกคนจับตัวไปพะยะค่ะ”“หม่อมฉันถูกบังคับ เพคะ”โจวเฟิงหันมามองนางด้วยความแตกตื่น ดีที่พระองค์มิได้ลุ่มหลงในรูปโฉมของนางจนผูกสัมพันธ์แน่นแฟ้น ในเมื่อนางเป็นโจรที่สวมรอยเข้ามาย่อมกำจัดออกไปโดยมิได้อาวรณ์ร่างสูงองอาจของราชครูหมิงย่างเท้ามาตรงหน้าสายตาเหี้ยมโหดนั้นสบ
