านแล้ว นางตั้งใจว่าหลังจากงานครั้งนี้เสร็จสิ้นลงนางจะหนีไปอยู่ยังแคว้นที่ห่างไกล เมื่อเห็นถูชิงหลินตัวปลอมที่ถูกบีบบังคับให้ฆ่าคนก็อดจะเห็นใจมิได้“จริงสิ….วางยานางก็คงจะง่ายกว่า”พระสนมถูให้คนไปสืบดูว่าวันใดฮ่องเต้จะทรงเสด็จไปที่ตำหนักของก่งเยว่ชิงจึงค่อยลงมือ เสี่ยวถางรู้แน่ชัดแล้วพระสนมถูจึงให้ขันทีประจำตำหนักนำขบวนนางไปยังตำหนักลู่จิ่วคราแรกด้วยท่าทีที่เป็นมิตรของนาง เฉียงเจียวมิ่งที่แม้จะระวังตัวแต่เมื่อเห็นว่านางอุตส่าห์นำเอาผ้าปักลายงดงามจากร้านเกาเจี่ยมาฝากก็อดจะหวั่นไหวมิได้‘หรือว่านางอาจจะอยากอยู่ร่วมกับข้าด้วยดี’ครั้งที่สองที่ถูชิงหลินมาหานาง นางจึงได้สั่งให้เฉียงม่านหลิงนำเอาขนมที่ฮ่องเต้ทรงสั่งทำเป็นการเฉพาะให้นางออกมาแบ่งปันพระสนมถู“ขนมแป้งนึ่งไส้ถั่วกวนเป็นของโปรดของข้า ท่านลองชิมดูเถิด ข้าลองกินกับชาหลงจิ่งของท่านแล้วเข้ากันยิ่งนัก”ถูชิงหลินเห็นเฉียงเจียวมิ่งมีน ้าใจเช่นนั้นก็นึกละอายใจ ‘อีกครั้งเดียว หากนางดื่มน ้าชาอีกครั้งเดียวชีวิตของนางก็หาไม่แล้ว แม้ข้าจะสงสารนางแต่ชีวิตของท่านพ่อข้าก็สำคัญเช่นกัน’ก่อนจะถึงครั้งที่สามถูชิงหลินจึงถ่วงเวลามิได้มาตำหนักลู่จิ่วเร็วนัก กระทั่งเสี่ยวถางที่ถูกฉินกงกงเร่งรัดมารีบเตือน“ชิงฉู่ เจ้าถ่วงเวลาต่อไปมิได้แล้ว นายท่านต้องการให้เจ้าลงมือประเดี๋ยวนี้”“ข้า….”“เจ้าใจอ่อนเสียแล้ว”“นางช่างน่าสงสารนัก มิได้รู้เรื่องแต่กลับต้องมาตายเพรา
