่อันตรายที่สุด’ สายตาของเจ้าของสำนักคุ้มภัยกวาดตามองรอบๆ ห้องโถง ที่อันตรายที่สุดคือที่ที่ทุกคนเข้าออกอยู่ตลอดแต่กลับไม่คิดว่าจะมีผู้ใดซ่อนของสำคัญที่กุมชะตาแคว้นไว้ที่นี่!หงซือซือมองพระเก้าอี้ที่ฮองไทเฮาทรงประทับที่วางถ้วยน ้าชาซึ่งเป็นส่วนเชื่อมระหว่างเก้าอี้สองตัวด้านใต้เป็นตู้ทึบช่องหนึ่ง นางมองซ้ายมองขวาเมื่อเห็นว่านางกำนัลอีกคนกำลังนั่งสัปหงกอยู่จึงย่องไปที่พระเก้าอี้ก้มลงหาว่ามีช่องอยู่ข้างในหรือไม่?นางมองไปรอบๆ แล้วกลับไม่มีส่วนใดที่เปิดได้จึงย่อตัวลงสอดศีรษะเข้าไปใต้โต๊ะเงยหน้าด้านใต้‘ไอหยา! มีกุญแจปิดไว้มิดชิด นี่กระมังที่ไทเฮาเอ่ยถึง’นางถอยออกมาจากใต้โต๊ะลุกขึ้นยืนเอามือปัดเสื้อผ้าคิดหาวิธีจะงัดโต๊ะดู“เจ้าทำอันใด?”หงซือซือหันขวับ “ขะ ข้าหิวน่ะ เจ้าตื่นแล้วเหรอ?”“ข้าปวดเบา ขอตัวไปส้วมก่อนล่ะ เจ้าเฝ้าอยู่นี่ล่ะกัน”“ได้สิ! เจ้ารีบไปเลย ไม่ต้องห่วงทางนี้ ข้าดูแลเอง”กำลังคิดว่าทางจะสะดวก พลันองครักษ์หน้าตำหนักสองคนกลับเดินเข้ามา“เจ้ากลัวหรือไม่? เดี๋ยวพวกข้าอยู่เป็นเพื่อนตั้งแต่เมื่อวานที่มีข่าวว่านักฆ่าบุกตำหนักฮ่องเต้ ยามค ่าคืนไม่ค่อยปลอดภัยนัก”นางนางกำนัลน้อยหน้าคว ่า ‘เรื่องดีๆ ของข้าถูกพวกเจ้าทำลายหมดแล้ว ช่างน่าระอาจริง!’ แต่ปากกลับกล่าวขอบคุณ นางจำต้องกลับไปนั่งประจำที่เก้าอี้หน้าห้องบรรทมอีกสักพักจะถึงรอบการผลัดเวร เอาไว้กลับไปนอนคิดดีๆ ก่อน ค่อยหาโอกาสเข้ามาอีกทีครา
