ก่งจั๋วหรานกลับออกโรงคัดค้านกลางท้องพระโรง ทำให้ขุนนางฝ่ายบู๊ทั้งหมดไม่อาจขัดได้ขันทีเดินตามไปส่งเสด็จฮองไทเฮาถึงในห้องบรรทม โดยมีนางกำนัลทั้งหกเข้าไปดูแลความเรียบร้อย“ที่ที่อันตรายที่สุด กลับเป็นที่ที่ปลอดภัยที่สุด”ฮองไทเฮาหันไปยิ้มให้กับฉินกงกง “เจ้าคิดว่าคำพูดนี้จริงหรือไม่?”“ไทเฮาทรงตรัส กระหม่อมย่อมเชื่อว่าเป็นความจริงพะยะค่ะ”“อัยเจียเก็บมันไว้ใกล้ตา ซ ้ายังหยิบฉวยได้ง่ายกระนั้นก็ไม่มีผู้หามันพบ”สตรีสูงศักดิ์วัยชรายังคงรำพันด้วยความกระหยิ่มยิ้มย่อง นางกำนัลร่างเล็กสุดมองไปรอบๆ ห้องบรรทมพลางนึกไปตามคำตรัสเหล่านั้น ยามนี้พระนางกำลังเหลิงเพราะคิดว่าไม่มีผู้ใดรู้ที่ซ่อนของกล่องมังกร จึงย่ามใจเผลอพูดเบาะแสออกมาโดยหารู้ไม่ว่าหงซือซือได้เข้ามาอยู่ในตำหนักนี้แล้วฮองไทเฮาทรงกวาดสายพระเนตรไปรอบห้องมองนางกำนัลที่ก้มหน้าก้มหน้าปัดและจัดเตียงนอนอีกส่วนก็กำลังจัดอาภรณ์สำหรับวันพรุ่งนี้อย่างขะมักเขม้นนางกำนัลพวกนี้ล้วนแต่คัดเลือกมาเพียงพวกที่สงบเสงี่ยมไม่ค่อยฉลาดเฉลียวนัก แค่ทำงานหนักได้ก็พอ จะได้ไม่สอดรู้สอดเห็นเรื่องสำคัญ“ข้าง่วงนอนแล้ว พวกเจ้าเลิกปัดเสียเถอะ”นางกำนัลภายในห้องบรรทมเหลือเพียงสองคนที่เข้าไปนอนเล็กที่ผนังห้อง ส่วนคนอื่นๆ ออกไปเฝ้าหน้าประตูห้องบรรทม หงซือซือนึกถึงคำพูดของฮองไทเฮาแล้วก็ไตร่ตรองอยู่ครู่หนึ่ง‘ที่ข้าคิดว่านางจะซ่อนไว้ใต้ที่นอนไม่น่าจะใช่!เพราะนางบอกว่ามันอยู่ในที
