ิ้นเล่อเลี้ยงคนในมือไว้ไม่น้อย เพราะต้องคอยระแวงภัยช่วยฮ่องเต้ เขาจึงเตรียมกำลังพลที่มิใช่ทหารเอาไว้ภายนอกจำนวนหนึ่ง การหาข่าวและติดตามคนจึงเป็นเรื่องมิได้ยากเย็นนักจินวั่งซู่เห็นหน้าจอมยุทธ์หงก็รีบร้องบอก “เจ้าหายไปไหนมา จอมยุทธ์หลงล้มป่วยแล้ว”หงซือซือได้ยินก็รีบผลุบเข้าไปในห้องนอน หมิงเฟยหลงนอนหันหลังอยู่บนเตียง นางรีบพุ่งไปจับต้นแขนเขา “ท่านเป็นอันใด?”เขานอนนิ่งไม่ยอมหันมา “เจ้าทิ้งข้าให้อยู่คนเดียวแล้วยังต้องห่วงอันใดอีก?”“ข้าเข้าไปข้างในคนเดียวสะดวกกว่านี่?”“แต่ข้าเป็นห่วงเจ้า เจ้าไม่เข้าใจหรือ?”จินวั่งซู่ที่เดินตามมาถึงหน้าประตูได้ยินเสียงโต้เถียงของคนทั้งสองถึงกับชะงักเท้าแอบส่องไปในช่องระหว่างประตูที่ถูกแง้มไว้ เมื่อเห็นจอมยุทธ์หงก้มลงกอดบุรุษที่นอนอยู่แล้วก้มศีรษะลงไปเหมือนจะจูบที่แก้มก็ถึงกับตาเหลือก‘พะ พวกเขาเป็นพวกตัดแขนเสื้อ!’
