ล้วจะเป็นไรหรือ?เจ้าคิดจะทูลฟ้องฝ่าบาทหรือไร? ในเมื่อเจ้าเองก็มิใช่คนที่ได้รับความโปรดปรานเสียหน่อย โน่น! เฉียงเจียวมิ่งโน่นที่ได้ร่วมเตียงกับพระองค์อยู่ทุกคืน เจ้าอย่าได้คิดฝันถึงตำแหน่งฮองเฮาไปเลย”ก่งเยว่ชิงดวงตาวาวโรจน์ด้วยโทสะ “นางกำนัลชั้นต ่าคนนั้นน่ะหรือ? ต่อให้ปีนขึ้นเตียงฝ่าบาทได้ก็ไม่มีทางได้เป็นฮองเฮา อีกไม่นานบิดาของนางก็จะถูกประหารแล้ว ในฐานะบุตรีของนักโทษนางต้องถูกเนรเทศออกจากเมืองหลวง อย่าว่าแต่ฝ่าบาทเลย ไม่มีผู้ใดจะช่วยนางได้อีกต่อไป”“เจ้าแน่ใจหรือ? ยามนี้ฝ่าบาททรงหาทางช่วยบิดาของนางทุกหนทาง หากบิดาของนางพ้นผิด นางก็จะกลายเป็นพระสนมคนต่อไป”ราวราดน ้ามันลงไปบนกองเพลิง สีหน้าของก่งเยว่ชิงบิดเบี้ยว ปากเม้มตรงบ้าง แสยะบ้าง “หุบปาก!เจ้าเองก็มิได้รับการเหลียวแลจากฝ่าบาทเช่นกัน”ถูชิงหลินหัวเราะร่วน “แต่ข้ามีฮองไทเฮาทรงหนุนหลัง แล้วเจ้าล่ะ? ต่อให้เจ็บป่วยก็ไม่มีใครรุนหลังฝ่าบาทให้ไปเยี่ยมเจ้าที่ตำหนักได้”ก่งเยว่ชิงสะบัดหน้าอย่างแรง “หึ! เอาไว้ข้าจัดการกับเฉียงเจียวมิ่งก่อนค่อยมาจัดการกับเจ้า”
