้งานน้อยลงก่อน”“เรื่องนั้นเป็นเรื่องของเจ้ากับนายท่าน ส่วนเรื่องของข้ามีเพียงต้องการหาตรานั่นให้พบแลกกับยาให้ท่านพ่อข้า”“แต่เจ้าก็ต้องอยู่ภายใต้คำสั่งของนายท่าน ห้ามทำบุ่มบ่ามอีก”“ได้!”ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!เสียงเคาะประตูทำให้ทั้งสองหยุดสนทนากันชั่วครู่“มีอันใด?”“พระสนมก่งเสด็จเพคะ”“ให้ไปรอที่ห้องโถง”“เพคะ”พระสนมถูหันมามองขันทีป๋าย “เมื่อใดข้าจะได้จัดการกับก่งเยว่ชิง รำคาญนางเต็มทีแล้ว”“เจ้ากรมกลาโหมยังเป็นผู้ที่แตะต้องไม่ได้ ทางที่ดีเจ้าก็พยายามหลีกเลี่ยงการปะทะกับนางไปก่อน นางเป็นแค่คุณหนูในห้องหอคงจะสู้แรงเจ้ามิได้หรอก ทำทีเถียงไปเล็กๆ น้อยๆ แล้วปล่อยนางไปเถิด”“อืม…” ถูชิงหลินพยักหน้าก่อนจะเดินออกไปรับแขกที่ไม่ควรมาเยือนขันทีน้อยที่ลอบฟังอยู่นอกห้องกระหยิ่ม ‘เห็นทีถูชิงหลินผู้นี้จะเป็นตัวปลอมเสียกระมัง? ตัวจริงของนางเป็นผู้ใดกันแน่?’ก่งเฟยพระสนมที่มาเยือนถึงตำหนักอิงฟ้าไม่อาจสู้ความงามของถูชิงหลินได้ ใบหน้าเย่อหยิ่งของนางเชิดขึ้นเล็กน้อยเมื่อเห็นถูเฟยเดินเข้าห้องโถงมา“สนมถูได้ยินว่าเจ้าไม่สบาย ข้าจึงอยากมาดูให้เห็นกับตาว่ามิใช่เจ้าคิดจะเรียกร้องให้ฝ่าบาทมาเยือนตำหนักอิงฟ้า”“แล้วเจ้าเล่า? รีบแล่นมาด้วยเหตุใดแน่?”“ในวังหลวงแห่งนี้ก็มีเพียงเจ้ากับข้าที่ตำแหน่งเท่ากันในวังหลัง ย่อมต้องสมัครสมานกันไว้มิใช่หรือ?”“ฝ่าบาทกับฮองไทเฮามิได้เสด็จมา เจ้าไม่ต้องเสแสร้งมากก็ได้ หากเห็นว่าข้าสบายดีแ
