ุ่งไปที่นั่น ฮองไทเฮาน่าจะทรงมีส่วนเกี่ยวข้อง”“พะยะค่ะ”ขันทีป๋ายตำหนักอิงฟ้าคอยดูแลขบวนนางกำนัลที่เก็บถ้วยจานออกจากโต๊ะเสวย พระสนมถูลุกขึ้นนวยนาดไปยังพระเก้าอี้ที่อยู่กลางห้องโถง ขันทีวัยกลางคนหันไปโบกมือไล่เหล่าข้ารับใช้ทั้งหมดไปให้ออกไปนอกน้อง“ข้าเข้าไปตำหนักนั้นยังไม่ทันไร องครักษ์ก็ดันรู้ตัวซะก่อน”ขันทีป๋ายทรุดตัวลงนั่งตรงข้าม ยกกาน ้าชามารินดื่ม “เจ้าประมาทเกินไป นายท่านยืนยันแล้วว่าอย่าเพิ่งผลีผลามในยามนี้”“หากไม่รีบลงมือ ฮองไทเฮาอาจจะทรงรู้ตัวก่อน”“ข้าอยู่ที่นี่มาหลายเดือนแล้ว หากยังรั้งรอต่อไปอีกเห็นทีบิดาของข้าก็คงจะทนไม่ไหว”“ยาของบิดาเจ้า นายท่านก็ยังให้เป็นปรกตินี่?”“นั่นมันแค่พยุงอาการ ข้าอยากได้ยามังกรหิมะบิดาข้าจะได้หายเสียที”“ฮองไทเฮาเพิ่งเริ่มลงมือไม่นาน ยามนี้กำลังกดดันฝ่าบาทเพื่อให้ประหารเฉียงหยางจงเสีย หากสิ้นคนผู้นี้ไป ฮ่องเต้ก็ไร้แขนขา”“ทำไมไม่รีบสั่งประหารเล่า? ในเมื่อกล่องมังกรนั่นก็หายไปแล้ว”“ก็เพราะฝ่าบาทเชื่อมั่นว่าเฉียงหยางจงมิได้เอากล่องมังกรไปน่ะสิ เจ้าก็รู้ว่าฝ่าบาททรงเหลือเวลาที่จะตามหากล่องมังกรอีกแค่เดือนเดียว”“หากหาไม่ทันจะเกิดสิ่งใด?”“เฉียงหยางจงก็จะถูกประหาร ฮ่องเต้ถูกลิดรอนพระราชอำนาจ ฮองไทเฮาจะทรงยกเอาโจวชุ่นขึ้นเป็นรัชทายาทจากนั้นก็ผลักดันให้ขึ้นครองราชย์”“นายท่านจะยอมหรือ?”“อย่างน้อยกำจัดศัตรูไปอีกหนึ่ง เหลือศัตรูเพียงคนเดียว นายท่านต้องการให
