เห็นทีต้องถูกมอมเหล้าอีกสักครา” หมิงเฟยหลงในนามจอมยุทธ์หลงเฟยหันไปเย้าภรรยา“หึ! คราวนั้นหากข้าไม่เมาข้าไม่ยอมให้ท่านขึ้นเตียงกับข้าหรอก”หลงเฟยหรี่ตาลงเล็กน้อย “อา…ข้าคิดออกแล้ว ที่แท้คืนนั้นเจ้ากับข้านอนร่วมเตียงด้วยกันทั้งคืน แล้วเจ้าตื่นก่อนใช่หรือไม่?”หงซือหน้าม้าน ความลับที่นางเก็บมานานถูกเขาจับได้เสียแล้ว “ก็ใช่น่ะสิ! ข้าไม่รู้ตัวด้วยซ ้าว่าเสื้อผ้าข้าลงไปกองที่พื้นตั้งแต่เมื่อใด?”“น้องหง ที่แท้คืนนั้นเจ้าก็ลวนลามข้าแล้วนี่เอง”“ที่ไหนกัน? ท่านต่างหากที่ถอดเสื้อผ้าข้าจนเหลือแต่เอี๊ยม แถมยังนอนกอดข้าแน่นอีกด้วย”สายตาหลงเฟยฉายแววประหลาดขึ้นชั่วขณะ“หือ! ยังไงนะ? เห็นทีเจ้าต้องลองทำแบบคืนนั้นอีก ข้าจึงจะนึกออก มา มะ มาถอดเสื้อออกให้ข้าดูว่าคืนนั้นพวกเราทำอย่างไรกันบ้าง?”“นี่พี่สาม ท่านจะหื่นเกินไปแล้ว!” นางพยายามทำสายตาดุ“น้องหง รถม้าคันนี้มีแค่เราสองคน เจ้าไม่คิดถึงตอนที่เราเดินทางไปชิงหลิวบ้างหรือ? คราวนี้ข้ามิใช่อ๋องเก้าและเจ้าก็มิใช่หานซู่ลี่แล้วนะ….เราเป็นพี่สามกับน้องหง”“ท่านดูสิ! ใบหน้านี้ใบหน้าบุรุษชัดๆ ท่านยังจะมีอารมณ์อีก” นางชี้เข้าที่ใบหน้าหนุ่มน้อยของตน“ข้าจะบอกความลับให้เจ้าฟังอย่างหนึ่ง” ใบหน้าของหลงเฟยดูจริงจังจนหงซือชะงัก นางนึกอย่างรู้ว่าความลับของเขาคืออันใด? หลงเฟยถือโอกาสโอบเอวน้อยขึ้นมานั่งเกยบนตัก “ไม่รู้เป็นเพราะเหตุใด? ตั้งแต่ข้าพบน้องหงที่โรงเตี๊ยมยุทธภพข้
