็จกลับวังครั้นมองเห็นหู่ซิ่นสือเดินนำท่านอ๋องเก้าและพราชายาหานซู่ลี่ตัวปลอมมาตามทางเดินก็ยิ้มอย่างลิงโลด“ฝ่าบาท ท่านอ๋องเก้ากลับมาแล้วเพคะ”ฮ่องเต้ตัวปลอมที่ประทับอยู่ไม่ไกลกำลังทรงอ่านหนังสืออย่างเพลิดเพลินก็ผุดลุกอย่างยินดี สองวันนี้คิดถึงลูกชายกับลูกสาวยิ่งนักแต่กลับต้องมานั่งแกร่วอยู่ในตำหนักเป่าฉีช่างน่าเบื่อเสียนี่กระไร!ครั้นหู่ซิ่นสือปิดประตูตำหนักลงทั้งสี่พี่น้องก็เดินเข้าห้องด้านใน“พี่สาม ท่านไปนานนัก ข้าแทบจะทนไม่ไหวแล้วนี่”ท่านอ๋องเก้าตัวปลอมหัวเราะหึๆ ก่อนจะลอกใบหน้าปลอมออกอย่างคล่องแคล่ว ยามนี้หมิงเฟยหลงทรงสวมและถอดหน้ากากได้อย่างว่องไวไม่แพ้ภรรยาหงซือซือที่ถอดหน้ากากเรียบร้อยหันมาขออภัยท่านอ๋องเก้า “พวกเราก็รบกวนได้แต่ท่านอ๋องนี่นา จะให้รบกวนชินอ๋องก็มิใคร่สะดวก ครอบครัวนั้นมีลูกเยอะนักจะเดินทางเข้าวังเกรงจะเอิกเกริก”พราชายาหานซู่ลี่ลอกหน้ากากออกแล้วหันมายิ้มล้อเลียนสหาย “ฮองเฮา เจ้าไปสองวันบรรยากาศแถวนั้นเป็นอย่างไรบ้าง?”หลวนฮองเฮาใบหน้าขึ้นสีชมพูระเรื่อหันไปสบตาฮ่องเต้แวบหนึ่ง“ทุ่งดอกไม้สวยงามมาก บ้านน้อยหลังนั้นอยู่ติดลำคลองที่แยกออกมาจากแม่น ้าฉางเจียง แม้จะเล็กไปหน่อยแต่มีต้นไม้รอบๆ ร่มรื่นน่าอยู่นัก”หมิงเฟยหลงอมยิ้มพลางพยักพระพักตร์สองสามครั้ง “โอกาสหน้าพวกเจ้าสองสามีภรรยาก็ลองไปดูสิเผื่อจะได้ลูกเพิ่มขึ้นอีก พวกเราจะปล่อยให้ชินอ๋องเอาเปรียบมิได้ดอกนะ”ท่านอ๋องเก้า
