เห็นสายตามีพิรุธของพระเชษฐาแล้วก็นึกรู้ว่าต้องมีเรื่องดีๆ ที่ นั่นแน่ “พี่สามต้องมีความลับอย่างแน่นอน!”“ไปห้องโน้นเถอะ ข้าจะบอกเจ้าเอง ที่นี่ปล่อยให้สตรีคุยกันเถิด” ครั้นฮ่องเต้เดินนำพระอนุชาออกไปที่ห้องหนังสืออีกฟากตำหนัก หงซือซือก็รีบดึงแขนหานซู่ลี่ไปนั่งคุยที่มุมห้อง“ลี่เอ๋อร์พรุ่งนี้เวลาเดิมที่คฤหาสน์ตระกูลหง ข้าต้องไปสั่งการสืบเรื่องตรากระเรียนทองคำ”“มันอยู่ในราชสำนักแคว้นผิงมิใช่หรือ? อย่าบอกนะว่าเจ้าคิดจะเดินทางไปที่นั่น” หานซู่ลี่ขมวดคิ้ว “นี่เป็นเรื่องใหญ่นัก!”“ให้ข้าเดินทางล่วงหน้าไปกับพี่สามก่อน หากจำเป็นต้องให้เจ้าเข้าไปขโมยของข้าจะส่งคนมาตาม”“ตรากระเรียนทองคำที่ราชสำนักแคว้นผิงจำเป็นต้องใช้ หากเจ้าเอามาแล้วพวกเขาจะทำเช่นไร?”“ท่านพ่อข้ากระซิบบอกว่าในยุทธภพมีเซียนปลอมแปลงผู้หนึ่งฉายา เทพเทียมฟ้า เขาสามารถทำของเลียนแบบทุกสิ่งได้เหมือนของจริงไม่มีผิดเพี้ยนขอเพียงมีวัสดุชนิดเดียวกันให้”“ตอนที่ข้าเข้าไปขโมยตรากระเรียนทองคำ นั่นเป็นทองคำจริงทั้งก้อน หากจะหลอมทองได้ใหญ่ขนาดนั้นคงต้องพึ่งช่างทองฝีมือดีและเงินจำนวนมาก”“เจ้าก็รู้ว่าเงินมิใช่ปัญหา พี่สามต้องลงทุนอย่างเต็มที่ ตรากระเรียนทองคำที่แคว้นผิงก็ใช้เพียงแค่แสดงพระราชอำนาจ หากเราทำของที่เหมือนจริงได้อีกชิ้นแล้วเอาไปให้พวกเขาก็ไม่น่าจะมีปัญหา”“เจ้าคิดจะ….”“ขโมยมาทำของเลียนแบบแล้วส่งกลับไปยังแคว้นผิง ส่วนของจริงเราต้องใช้เปิด
