ะเศียร หงฉิงเทียนจึงยื่นกระดาษชิ้นบนสุดให้ เมื่อทรงคลี่ออกอ่านก็ถึงกับตกตะลึง “ท่านคือ….”“ข้านี่แหละ คนที่เจ้าตามหา ข้าคือหลวนเป้ยเล่อ”หงอี้เทียนกับหงซือซือสองพี่น้องมองหน้าท่านพ่อของตนอย่างประหลาดใจ ตั้งแต่เล็กจนโตที่พวกเขาไม่เคยมีญาติพี่น้องที่ใดคงเพราะเหตุนี้พระราชหัตถเลขาที่อดีตฮ่องเต้ทรงส่งถึงหลวนเป้ยเล่อเป็นเตือนให้ระวังภัยที่อาจจะเกิดขึ้นในช่วงก่อนการประกาศสถาปนารัชทายาท เพราะยามนี้หลายฝ่ายต่างมองว่าหลวนเป้ยเล่อเป็นผู้ที่ได้รับความโปรดปรานอย่างยิ่ง“เหตุใดหลังไฟไหม้แล้วจึงไม่มีผู้ใดพบข่าวคราวของท่าน?”“เพราะข้ารู้ว่า คนที่ต้องการฆ่าปิดปากข้าย่อมไม่ยอมปล่อยให้มีผู้ใดรอดชีวิต หลังจากพวกเราได้รับความช่วยเหลือออกมาจากวังชงหยวนจากพ่อค้าผ้าผู้หนึ่ง พวกเราก็มุ่งหน้าหนีไปแคว้นเว่ยเพราะเห็นว่าเต็มไปด้วยภูเขาที่พอจะซ่อนตัวอยู่ได้ ข้ากับคนสนิทหนีการตามล่าสังหารไปจนเกือบถึงเมืองพยัคฆ์เหินระหว่างที่เราทั้งสองถูกฟัน เป็นเพราะข้าตกลงไปจากหน้าลงในแม่น ้าจึงรอดชีวิตเพราะคนผู้หนึ่ง นางให้ข้าติดตามนางไปโดยนางแปลงโฉมให้ข้าเป็นบุตรสาว”“ท่านคือศิษย์ของนางมารพันโฉมผู้เลื่องลือแห่งยุทธภพผู้นั้นหรือ?”“ถูกต้อง! นางเป็นแม่บุญธรรมของข้า ถ่ายทอดวิชาให้ข้าจนหมดสิ้น ปากุ้ยชิงก็คือหลานสาวของนางข้ากับภรรยามิเคยให้ผู้ใดได้เห็นใบหน้าที่แท้จริง และส่วนใหญ่ข้าก็จะใช้ชีวิตอยู่ที่แคว้นเว่ย”“ท่านพ่อตาพอจะรู้หรือไม่ว
