ใหญ่ทั้งสองสักครั้งแต่กลับแต่งงานกับนางแล้ว นางคงกำลังลำบากใจ “เจ้าอย่าห่วงเลย! หากจะต้องคุกเข่าให้ท่านพ่อกับท่านแม่ของเจ้าลงโทษ ข้าในฐานะสามีจะรับแทนเจ้าทุกอย่างเอง”“จริงสิ! ข้ายกโทษนี้ให้ท่านรับไปเสียก็สิ้นเรื่อง”นางรู้สึกสบายใจขึ้น หวังว่าท่านพ่อท่านแม่คงเห็นแก่ที่สามีนางเป็นฮ่องเต้ไม่ลงมือลงมือกับเขา!หมิงเฟยหลงอมยิ้มเมื่อเห็นภรรยามีสีหน้าดีขึ้น“เจ้าไม่ต้องกังวลแล้ว ยามนี้ไม่เหมาะที่เจ้าจะมานั่งอมทุกข์ ข้าคิดว่าเราสองคนควรจะเร่งมือเสียดีกว่า”“เร่งมืออันใดเจ้าคะ?” นางขมวดคิ้ว เอียงคอ“ชินอ๋องกำลังจะมีลูกอีกแล้ว เจ้าคิดดูสิ เขาเป็นแค่น้องชายแต่ยามนี้กลับจะมีลูกคนที่ห้า หรืออาจจะมีลูกแฝดเพิ่ม แล้วข้าจะเอาหน้าไปวางไว้ที่ใด?”“หน้าก็ท่านก็วางไว้บนคอของท่านสิเจ้าคะ” นางรู้นัยยะจึงรู้สึกขัดเขิน สามีของนางช่างขยันเรื่องบนเตียงนัก!“แต่นี่ก็เป็นหน้าของเจ้าด้วยนะ หากเจ้าไม่ตั้งครรภ์สักทีผู้คนก็คงผิดหวัง ฐานะฮองเฮาของเจ้าสมควรจะถึงเวลามั่นคงขึ้นด้วยการมีบุตรสักคนสองคน” ขณะที่พูดเช่นนั้นมือไม้ของเขาก็เริ่มอยู่ไม่สุขฮ่องเต้หนุ่มเห็นแก้มนวลระเรื่อก็อดใจไม่ไหวก้มหน้าลงจุมพิตก่อนจะเลื่อนมือแทรกเข้าไปในสาบเสื้อลูบไล้เนื้อนวลอย่างหลงใหล“ช่วงนี้ข้าว่าท่านตั้งใจมากผิดปกตินะเจ้าคะ” นางกุมแขนเขาไว้“ข้ามีความหวังนี่….” เขาตอบเสียงสั่น ใต้เอี๊ยมตัวนั้น ช่างเย้ายวนให้เร่งมือ กว่าเดิม เมื่อวานที่ลงแรงไปไม่ร
