“เจิ้นจะรู้ได้อย่างไรว่าขวดไหนคือยาที่นางกินประจำ?”“ขวดนี้พะยะค่ะ กระหม่อมเห็นฮองเฮาทรงหยิบออกมาเสวยบ่อยๆ” เจ้าแมวดำที่ทำหน้าที่เฝ้าฮองเฮาชี้ไปยังขวดที่ล้วงออกมาจากด้านข้างหมอนของพระนางฮ่องเต้ทรงหยิบขวดนั้นออกมา ดึงเอาผ้าเช็ดหน้าจากสาบเสื้อออกมาเทยาเม็ดทั้งหมดลงไปแล้วห่อไว้เก็บคืนไว้ในสาบเสื้อ “เก็บทุกขวดไว้ที่เดิมก่อน” เหล่าแมวดำรีบนำขวดยาเก็บโดยเร็ว ฮ่องเต้ทรงออกจากห้องไปยังหน้าตำหนัก ซุบซิบกับ หู่ซิ่นสืออยู่ครู่หนึ่งหัวหน้าองครักษ์ก็ผลุนผลันออกไปทันที“ฮองเฮาเพคะ ฝ่าบาทเสด็จกลับมาแล้วแต่กลับยืนอยู่หน้าตำหนักมิรู้เป็นเพราะเหตุใด?”“เจ้าก็อย่าเพิ่งไปรบกวนพระองค์นักเลย” นางกำลังอ่านหนังสือนิยายที่ซุกทิ้งไว้ด้านล่างสุดของชั้นหนังสืออย่างสนุกสนานจึงมิได้ใส่ใจจะออกไปหาพระสวามีไป๋เพ่ยเจินปล่อยวางมิได้ นางเดินออกไปด้อมๆมองๆ พลันมีมือใหญ่มาวางบนบ่า “เจ้าเป็นสายลับหรือไร? มาลอบมองเยี่ยงนี้”นางหมุนร่างไปมองทำให้ใบหน้าชนกับหน้าอกของชายหนุ่มที่สาบเสื้อเป็นสายปักษ์คุ้นเคย “อุ๊บ!”นางผงะออกห่างจึงเห็นว่าบุรุษผู้นั้นคือใคร?“ฟู่เอ๋อร์! ไม่สิ องครักษ์เติ้ง ท่านจะย่องมาด้านหลังข้าทำไม? ตกใจหมดเลย”ชายหนุ่มมิยอมถอยออก กลับขยับเท้าเข้ามาใกล้“เจ้าแอบดูผู้ใดหรือ?”“ข้าก็แอบดูฝ่าบาทน่ะสิ!”“แอบดูทำไมกัน? หรือเจ้าก็คิดอยากเป็นนางสนมเล็กๆ ในวังกับเขาด้วย”“จะบ้าหรือไร?” ไป๋เพ่ยเจินทำตาขวาง “ข้ามาดูเพื่อไปกราบทู
