ลฮองเฮาต่างหากเล่า?”เติ้งเฉินฟู่คลี่ยิ้ม เขาเห็นนางมาแอบดูฮ่องเต้ได้สักครู่ ในใจก็หวาดหวั่นเกรงนางจะนึกอยากถวายตัว“นั่นสินะ ใบหน้ากลมแป้นอย่างเจ้ามิได้เหมาะกับการเป็นพระสนมสักนิด” ในใจชายหนุ่มโล่งอกที่นางมิได้สวยเลิศเลอ มิเช่นนั้นนางอาจจะได้เป็นสนมเล็กๆ สักตำแหน่ง!ไป๋เพ่ยเจินขัดเคืองนัก องครักษ์ผู้นี้เห็นว่าตนเองรูปร่างหน้าตาดีเป็นที่ชอบพอของนางกำนัลในวังนักหรือไรจึงได้เอ่ยถ้อยคำดูถูกนางเยี่ยงนี้?“ข้าจะขี้ริ้วแล้วมันเกี่ยวอันใดกับเจ้า? หึ!” นางโมโหถึงขั้นกระทืบลงบนหลังเท้าขององครักษ์หนุ่ม“โอ๊ย!” นางสะบัดหน้าเดินกลับเข้าไปในตำหนักเติ้งเฉินฟู่ได้แต่ร้องเรียกตาม หลายวันที่ไม่ได้เห็นนางไปที่เรือนรับรองของท่านหมอเกา นางขอเปลี่ยนให้หม่าหลันฮวาไปทำงานแทนสร้างความผิดหวังให้เติ้งเฉินฟู่อยู่ไม่น้อย เขาไม่รู้ว่าตนเองเลิกสนใจหมอหญิงคนงามไปตั้งแต่เมื่อใด รู้ตัวอีกทีก็คอยแต่ชะเง้อชะแง้รอหน้ากำนัลตัวเล็กหน้ากลมแป้นคนนั้นเดินนำขบวนมาส่งอาหารนางกำนัลอีกคนเดินผ่านมา เมื่อเห็นองครักษ์หนุ่มรูปงามกำลังนั่งกุมเท้าก็เข้าไปไถ่ถามด้วยความห่วงใย องครักษ์เติ้งนับเป็นหนุ่มโสดในความสนใจของนางกำนัลและนางข้าหลวงหลายคนไม่นานนักหู่ซิ่นสือก็กลับมา เขาล้วงขวดยาถวายฮ่องเต้แล้วพระองค์ก็เสด็จเข้าไปในห้องบรรทมอีกครั้งกลับออกมาอีกคราวนี้ใบหน้าของหมิงเฟยหลงทรงแช่มชื่นขึ้น ในเสื้อของพระองค์มีห่อยาที่ถูกแบ่งออกเป็นสองส่วนเพ
