เถิด” หู่ซิ่นสือมองไปห้องข้งด้านข้าง นักโทษที่นอนเกลือกกลิ้งเมื่อกี้ก็ลุกขึ้นมาสะบัดเสื้อสกปรกและผ้าห่มที่คลุมท่อนล่างออก ส่วนบุรุษที่นอนคลุมโปงก็สลัดผ้าลุกขึ้น“ฝะ ฝ่าบาท!”“เจิ้นได้ยินกับหู เจ้าคงไม่ต้องเปลืองน ้าลายอธิบาย”จูจิ้นติ้งก้มลงหยิบขวดยาพิษยื่นให้องครักษ์ด้านหลัง “เก็บหลักฐาน หัวหน้าเหม่ยคิดจะฆ่าคนปิดปาก”กัวมามาหลี่แข้งขาอ่อน คุกเข่าลงเนื้อตัวสั่นเทาบัดนี้ฮ่องเต้ทรงยอมเสด็จมาซ่อนพระองค์อยู่ในห้องขังด้านข้างเพื่อที่จะได้รู้ความจริงด้วยพระองค์เอง“ลากพวกเขาออกไป!” พระสุรเสียงกังวานนั้นราวกับจะเขย่าประสาทผู้ทำความผิดทั้งสองหัวหน้าองครักษ์เหม่ยถูกมัดมือไพล่หลังลากออกมาจากคุกใต้ดินพร้อมกับ กัวมามาหลี่ เติ้งเฉินฟู่ได้รับคำสั่งให้ไปจับตัวเหม่ยเฟยยังตำหนักห่าวซินพร้อมกันนั้นทหารอีกจำนวนหนึ่งเดินทางไปล้อมจวนตระกูลเหม่ยเอาไว้“ไม่คิดเลยว่าเจ้าจะคิดลงมือฆ่าเจิ้น ตำแหน่งหน้าที่ของเจ้าคือดูแลรักษา วังหลวงแต่เจ้ากลับคิดทำเรื่องต ่าช้า!”“ในเมื่อหม่อมฉันทำการล้มเหลว จะฆ่าจะแกงก็เชิญเลย!”“เหตุใดเจ้าจึงคิดวางยาเจิ้น?” ฮ่องเต้ทรงแปลกพระทัยที่ตระกูลเหม่ยมิได้มีเค้าว่าจะเป็นกบฎและไม่มีโอกาสจะได้ขึ้นครองราชย์ด้วยซ ้า!“กระหม่อมมิได้หวังให้พระองค์สิ้นพราชนม์เสียหน่อย แค่นอนรอความตายก็เพียงพอแล้วกับการทำให้น้องสาวของกระหม่อมต้องเสียใจ” หัวหน้าองครักษ์ดวงตาแข็งกระด้างเมื่อนึกถึงความเจ็บแค้นที่น้องสา
