ข้าเกรงว่านางจะปากมากจึงหลอกนางว่าข้าโยนทิ้งไปแล้ว”“เจ้ารีบพาพวกข้าไปขุดเร็วเข้า หากมีผู้อื่นพบมันก่อนหรือเจ้าของผงหยกหิมะรู้ตัวว่าพวกเจ้าเป็นคนพบมัน พวกเจ้าเคราะห์ร้ายแน่!”สองพี่น้องตระกูลเยว่รีบพาหม่าหลันฮวากับไป๋เพ่ยเจินเดินออกจากห้องฟู่เอ๋อร์ที่ดักรออยู่ด้านหน้าจึงเข้ามาสมทบ“พวกเจ้าไม่ต้องกลัว ฟู่เอ๋อร์นางมาช่วยพวกเรา”ไป๋เพ่ยเจินรีบเอ่ยเมื่อเห็นสองพี่น้องหน้าซีดเผือด คนทั้งหมดรีบเดินตามเย่วหลิ่งอินไปยังต้นไม้ใหญ่ด้านข้างเรือนอานฉวน“ตรงนี้ล่ะ ข้าฝังไว้หลังกอต้นไม้เพราะเกรงคนจะสังเกตเห็น ต้นไม้แถวนี้ข้าเป็นคนดูแลรับผิดชอบ”หม่าหลันฮวาหันไปพยักหน้า ฟู่เอ๋อร์จึงรีบก้มลงใช้ปลอกกระบี่ขุดตรงที่เยว่หลิ่งอินชี้ ไม่นานนักก็พบกล่องไม้เล็กๆ นางกำนัลร่างใหญ่หยิบกล่องไม้ออกมาเปิดดูเห็นห่อกระดาษเล็กสีน ้าตาลที่มีรอยปริเกือบขาดครั้นเปิดฝากล่องแล้วคลี่กระดาษสีน ้าตาลออกจึงได้เห็นผงสีเขียว“พวกเจ้าสองคนไม่พูดสิ่งใด? หากมีคนมาสอบถามเจ้าเรื่องนี้ให้แสร้งพาพวกเขาไปพบกับข้าที่ตำหนักเป่าฉี เข้าใจหรือไม่?”“เข้าใจ!”“ดี! พวกข้าจะรีบกลับไปกราบทูลฮองเฮาเพื่อให้พวกเจ้าพ้นเคราะห์ครั้งนี้ อย่าลืมทำตามที่ข้าสั่ง”หม่าหลันฮวารับกล่องนั้นใส่ไว้ในอกเสื้อแล้วเดินนำหน้าไป๋เพ่ยเจินกับฟู่เอ๋อร์ตรงไปยังเรือนรับรองของหมอเกา ด้านนอกเรือนอานฉวนมีหู่ซิ่นสือกับองครักษ์เสื้อแพรอีกส่วนหนึ่งซุ่มซ่อนตัวอยู่เมื่อเห็นทั้งสามออกไปก
