พี่น้องเป็นคนทิ้งห่อนั้นไว้”“ไอ้หยา!” เยว่หนิงเจียวร้องลั่น นางรีบหันไปเขย่ามือญาติผู้พี่ “พี่อินเอ๋อร์ เจ้าบอกนางไปสิว่าไม่ใช่พวกเรา!”เยว่หลิ่งอินนั่งตะลึงสักพักกว่าจะเอ่ยปากออกมาได้ “ผู้ใดใส่ร้ายพวกเรา?” “ตอนนี้ข้าก็ยังไม่รู้ ข้าสองคนเป็นนางกำนัลของฮองเฮา หากพวกเจ้าอยากเปลี่ยนเคราะห์ร้ายให้กลายเป็นรางวัลต้องร่วมมือกับพวกข้า”เยว่หลิงเจียวได้ยินก็รีบหันไปคะยั้นคะยอ “พี่อินเอ๋อร์ รีบรับปากนางเร็วเข้า เรื่องนี้ใหญ่นัก หากพวกนางช่วยเราเรื่องร้ายจะได้กลายเป็นดี”เยว่หลิ่งอินพยักหน้า นางนึกถึงโทษประหารของเฉินเฟยก็รู้สึกว่าตนเองช่างเคราะห์ร้ายที่ได้เห็นห่อหยกหิมะอันนั้น!หม่าหลันฮวาไม่ปล่อยให้พวกนางได้คิดนาง“พวกเจ้าทิ้งห่อหยกหิมะไว้ที่ใด?”“ข้าไม่ได้ทิ้ง ข้าหลอกเจียวเอ๋อร์เพราะเกรงว่านางจะกังวลเรื่องของนั่น”เยว่หนิงเจียวชะงัก “เจ้ายังเก็บมันไว้หรือ?”“ข้าฝังมันไว้ใต้ต้นไม้ด้านข้างเรือนอานฉวนเพราะเกรงจะมีผู้มาหามันพบ ไม่คิดเลยว่าจะมีคนรู้ว่าพวกข้าโยนมันทิ้ง”“เจ้าพบห่อนี้ที่ใด?”“ตอนที่ข้าสองพี่น้องไปทำความสะอาดตำหนักห่าวซิน ข้าเข้าไปปัดฝุ่นตู้หนังสือมิคาดคิดว่าในหนังสือเล่มใหญ่ที่ข้าเผลอทำตกจะมีห่อเล็กๆ นี้ซ่อนอยู่ ด้วยความสงสัยข้าจึงเปิดออกดู ครั้นเห็นเป็นผงสีเขียวจึงคิดถึงคดีพระสนมเฉินที่ได้ยินมาไม่กล้าเก็บไว้ที่เดิมเพราะห่อมันปริแตกจึงได้ซ่อนใส่เสื้อออกมาด้วยแต่เพราะน้องสาวข้าเป็นคนขี้กังวล
