นางกำนัลร่างใหญ่ยกมือขึ้นกุมมือนางไว้แล้วเอาออกจากปากของเขา ไป๋เพ่ยเจินถลึงตาใส่แต่ฟู่เอ๋อร์กลับอมยิ้มและไม่ยอมปล่อยมือนาง“พวกเจ้าไปทำงานที่ตำหนักเหม่ยเฟยมาหรือ?”“ใช่! สี่ห้าวันนี้สาวใช้ทำความสะอาดที่ตำหนักนั้นไม่สบายพวกเราเลยไปแทน” เสียงเล็กๆ ที่ดังขึ้นทำให้ไป๋เพ่ยเจินชะงัก หันไปมองที่ฉาก ตั้งใจเงี่ยหูฟังการสนทนาจนลืมสะบัดมือที่ถูกฟู่เอ๋อร์เกาะกุมเอาไว้“ไปทำงานที่ตำหนักนั้นดีหรือไม่?”“ดีสิ! พระสนมทรงตกรางวัลให้พวกเราด้วย”“หืม…แค่ไปทำความสะอาดนี่นะ”“ใช่! ดูเหมือนพระนางจะอารมณ์ดีมากเชียวเลยให้รางวัลพวกข้า” สาวใช้หน้าคมหันไปมองรอบๆ “เจ้าชวนพวกข้ามาห้องเจ้าทำไม?”“พวกข้าได้ขนมมาจากบ้านนอกอยากจะลองให้พวกเจ้าได้ชิม” นางกำนัลเจ้าของห้องไหวพริบดีนักนางหันไปพยักหน้าให้เพื่อนร่วมห้องนำเอาขนมในกล่องไม้ออกมาทำทีเปิดให้สหายทั้งสองดู พวกนางหยิบขนมออกมาแบ่งให้สหายทั้งสองคนละสองชิ้นแล้วก็ชักชวนให้ออกจากห้องไปไป๋เพ่ยเจินเดินออกมาจากหลังฉาก “สองคนเมื่อกี้ชื่ออะไร?”“หลิ่งอินกับหนิงเจียว พวกนางแซ่เดียวกันคือเยว่”“อย่าบอกนะว่า…คือพวกนาง” ฟู่เอ๋อร์หันมามองคนที่ตนจับมืออยู่ไป๋เพ่ยเจินพยักหน้า นางกำนัลที่ยืนล้อมอยู่ยิ้มจนหน้าบาน“เช่นนี้เราก็จะได้รู้ความลับสวรรค์แล้วสิ!”ไป๋เพ่ยเจินสะบัดมือออกจากการเกาะกุมของฟู่เอ๋อร์ นางกำนัลนางใหญ่จำใจปล่อยมือนาง “เจ้าจะจับมือข้าไว้ทำไม?”“เมื่อกี้เป็นเจ้าเองที่อยากให้ข้าจ
