ภายในห้องบรรทม“ไปกันได้แล้ว!” หงซือซือในร่างแปลงของหม่าหลันฮวาเดินเคียงคู่ไปกับไป๋เพ่ยเจิน“เดี๋ยวก่อน!”“อันใดหรือเพคะ?”“เจ้าอย่าลืมพาฟู่เอ๋อร์กลับมาเข้าเฝ้าข้าก่อน ข้าอยากเห็น” ฮ่องเต้อมยิ้มขณะสั่งความภรรยา ทำเอาไป๋เพ่ยเจินอดจะยิ้มออกมามิได้“เพคะ หม่อมฉันไม่ลืมแน่” หม่าหลันฮวายิ้มหวาน ก่อนจะรีบจูงไป๋เพ่ยเจินเดินลิ่วออกจากตำหนักหู่ซิ่นสือเห็นนางกำนัลเพิ่มมาอีกคนก็แปลกใจเห็นทีคนที่มีวิทยายุทธ์และเก่งกาจในการสอบสวนคงมิใช่เพียงแค่ไป๋เพ่ยเจินเสียแล้ว!“หัวหน้าหู่ ข้าได้รับคำสั่งจากฮองเฮาให้เข้าไปล้วงความลับสองพี่น้องตระกูลเยว่ พวกท่านรออยู่ข้างนอกอย่าทำเอิกเกริกไป”“ได้! ข้าจะให้คนเฝ้าอยู่รอบๆ รอพวกท่านออกมาหากไม่ได้ผลจริงๆ เราค่อยจับตัวพวกนางไปสอบสวน”“ดี!” หม่าหลันฮวาดวงตาแข็งกร้าว หู่ซิ่นสือมองตามหลังนางทั้งสอง เขาเห็นหม่าหลันฮวามานานแล้วนางกำนัลผู้นี้สุภาพเรียบร้อยและไม่ค่อยสบตากับผู้ใดนางเป็นคนอยู่ในวินัยของตำหนักอย่างเข้มงวดเสมอมา ‘เหตุใดนางกำนัลรอบข้างฮองเฮาจึงกลายเป็นยอดยุทธ์และยังเฉียบแหลมในการสืบสวนเช่นนี้?’
