มากมายหมดในครั้งเดียว”นางยิ้มน้อยๆ “ดีใจสิ! เพราะข้าย่อมไม่ต้องการให้ท่านไปร่วมหอกับสตรีใด เพียงแต่เป็นห่วงเพราะสายใยอำนาจในวังหลังพัวพันกับคนมากมายข้างนอก”ฮ่องเต้ทรงประคองฮองเฮาเข้ามาแนบอก “หากข้ายังมีพวกนางอยู่ เจ้ายังคิดจะอยู่กับข้าหรือไม่?”“ไม่เพคะ!”“ซือซือ ไหนเจ้าบอกว่าจะรับผิดชอบข้าอย่างไรเล่า?”“ข้าก็อยากจะรับผิดชอบท่านถ้าหากท่านมีเพียงแต่ข้า” นางเม้มริมฝีปากแน่น ยิ่งได้ครอบครองเขาก็ยิ่งหวงแหน แค่เพียงเห็นเขากอดสตรีอื่นความหึงก็แล่นขึ้นเป็นริ้วๆ นางพยายามทำใจแล้วแต่ก็ยังรู้สึกร้อนรุ่ม“ข้าเองก็ไม่อยากสัมผัสผู้ใดนอกจากเจ้า” หมิงเฟยหลงก้มหน้าจุมพิตหน้าผากนาง “ในฐานะของข้าไม่เคยวางใจในสตรีที่ร่วมเตียงนางใด มีเพียงเจ้าที่ข้านอนอยู่เคียงข้างแล้วหลับได้เต็มตา ซือซือ ข้าอยากมีเจ้าเคียงข้างไปจนกว่าจะผมขาวโพลนไปด้วยกัน”นางยกสองแขนขึ้นโอบรอบคอชายหนุ่ม “พี่สามข้าขอบคุณที่ท่านอยากอยู่กับข้า” นับตั้งแต่ที่เขามีนางฮ่องเต้มิได้ทรงแวะเวียนไปร่วมเตียงกับนางสนมอื่นๆ“หากท่านปฏิเสธพวกนางเช่นนี้จะไม่เกิดปัญหาหรือเจ้าคะ?”“เจ้าก็เห็นความอิจฉาริษยาของพวกนางแล้ว บางทีข้าอาจจะต้องออกไปแวะเวียนหาพวกนางสักหน่อย”ฮ่องเต้ยังคิดจะออกไปสืบข่าวสิ่งที่ยังสงสัย“ตามใจท่านเถิด! ขอเพียงท่านกลับมาหาข้าก่อนสว่าง”ฮ่องเต้ทรงอมยิ้ม “นึกว่าเจ้าจะใจกว้างอย่างแท้จริงเสียอีก”“ข้าก็เพิ่งรู้นี่ละว่า ข้าใจกว้างได้ทุกเรื่องยกเว
