จริงอย่างคาดเมื่อหมอหลวงเข้ามาถึงฮ่องเต้ทรงสั่งให้คนผู้นั้นตรวจสอบว่าเป็นพิษหรือไม่?“หยกหิมะเป็นยาใช้สำหรับลดความร้อนในร่างกาย ไม่เป็นพิษ พะยะค่ะ”เฉินเฟยยิ้มคล้ายจะเย้ย หันไปมองหัวหน้าองครักษ์เสื้อแพรที่ยืนสงบนิ่งอยู่เยื้องนางออกไปไม่ไกล คราวนี้ล่ะ! นางจะซัดเจ้าคนผู้นี้มิให้เหลือ บังอาจมาใส่ร้ายคนของนางถึงในตำหนัก!“ทูลฝ่าบาท ถูมามาหลี่เห็นว่าหม่อมฉันรู้สึกร้อนเนื้อร้อนตัวเพคะ นางจึงให้คนเสาะหาผงหยกหิมะมาให้หม่อมฉันได้ผสมน ้าชาดื่ม ที่ต้องซุกซ่อนในเตียงเพราะจะมีผู้เห็นว่ามิใช่ยาที่หมอหลวงถวายอาจจะกลายเป็นปัญหาหาฝ่าบาททรงทราบ”ฮ่องเต้ตวัดหางพระเนตรมาทางเฉินเฟย “อืม!สนมรักร่างกายไม่สบายเช่นนี้เหตุใดเจิ้นจึงไม่รู้เรื่อง?ช่างเป็นบุรุษที่ดูแลสตรีของตนได้แย่ยิ่ง”พระสนมเฉินหน้าเผือดลงเล็กน้อย “มิได้เพคะหม่อมฉันมีอาการเพียงเล็กน้อยมิอาจทำให้ฝ่าบาททรงกังวล”“เล็กน้อยงั้นหรือ? ใต้เตียงของนางมีห่อผงหยกหิมะตั้งห้าหกห่อ เจ้าคงต้องกินไปไม่น้อยเทียว”สีหน้าคาดคั้นของฮ่องเต้ทำเอาเฉินเฟยหัวเข่าสั่นหากแต่ทำใจดีสู้เสือเงยหน้าขึ้นตอบ “นานๆ หม่อมฉันดื่มทีเพคะ หมอหลวงก็ตรวจแล้วว่าหยกหิมะนี้ไม่เป็นพิษ หม่อมฉันซาบซึ้งยิ่งที่ฝ่าบาททรงห่วงใย”“ทั้งหมดนี้มีเพื่อให้เจ้ากินจริงๆ หรือ?” ดวงตาดุดันของพระสวามีทำเอาเฉินเฟยเงอะงะ “คงมิได้คิดเอามาแจกจ่ายผู้ใดในวังหลวงดอกกระมัง?”“มิได้เพคะ ถูมามาหลี่เอามาให้หม่อมฉันจริงๆ
