นตำหนัก สนมเฉินเดินออกจากห้องบรรทมพร้อมด้วยถูมามาหลี่ที่วันนี้มานอนในห้องเล็กเพื่อเฝ้าดูแลพระสนม“เหตุใดเจ้ากล้าบุกตำหนักเหอผิงยามวิกาล?” สีหน้าเยียบเย็นของพระสนมคล้ายจะแช่แข็งหัวหน้าองครักษ์เสื้อแพร“หม่อมฉันได้รับราชโองการด่วนจากฝ่าบาทให้มาตรวจหาคนร้าย พะยะค่ะ” ทูลเพียงเท่านั้นหู่ซิ่นสือก็หันไปสั่งคนของตน “จับกุมถูมามาหลี่ไว้ คุมตัวนางไปเรือนพัก”ถูมามาหลี่ได้ยินเช่นนั้นก็กรีดร้อง “จะจับกุมข้าด้วยเหตุใด?”“ไปกับข้าเดี๋ยวเจ้าก็รู้เอง!” องครักษ์เสื้อแพรสองคนเข้ายึดแขนนางทั้งซ้ายและขวายกกึ่งลากออกจากตำหนักเหอผิงอ้อมไปด้านหลัง เมื่อคุมตัวนางถึงหน้าห้อง หัวหน้าหู่ก็สั่งการ “ค้นห้องนางให้ทั่ว โดยเฉพาะใต้เตียง!”เฉินเฟยที่เร่งฝีเท้าตามหลังมาได้ยินคำสั่งนั้นก็ใจหาย! หรือว่าฝ่าบาทจะทรงทราบแล้ว!“เจอแล้วขอรับ! ห่อยาหลายห่อเทียว” เติ้งเฉินฟู่เป็นผู้ก้าวพรวดพราดตรงไปยังเตียงและรื้อฟูกนอนออกหมด ช่องลับเล็กๆ ที่หัวเตียงนั้นเมื่อเลื่อนไม้ที่ปิดออกพลันเจอห่อสีน ้าตาลเล็กๆ หลายห่อถูมามาหลี่เขาอ่อนทรุดร่างลง!“เอานางไปขังคุกใต้ดินรอการไต่สวน”“ขอรับ!”“แค่เพียงพบห่อยา เหตุใดเจ้าจึงกล้าจับนางไปคุมขัง? นั่นมิใช่ยาพิษเสียหน่อย?”หู่ซิ่นสือหันมามองเฉินเฟยสายตาแน่วแน่ “มิต้องเป็นห่วงพะยะค่ะ เราจะตรวจสอบกันเดี๋ยวนี้เลยเพื่อให้ชัดเจน เชิญเสด็จตามหม่อมฉันไป ฝ่าบาทและฮองเฮากำลังรออยู่”เฉินเฟยผงะ “ฝ่าบาทรออยู่เช่นนั้
