เติ้งเฉินฟู่เหลือบมองโต๊ะด้านข้างมีชามไม้ที่ขันทีน้อยที่ร้องเอะอะเมื่อครู่ถือไว้“นางกำนัลฮองเฮาเอามาส่งท่านเองหรอกหรือ?”ดวงตาหงส์คู่งามเหลือบมองเล็กน้อย “อืม! ในน ้าชามีคนวางยาไว้”“เอ๋?”“คนผู้นี้นอกจากจะคิดฆ่าแล้ว ยังกล้าคิดจะปลงพราชนม์ฮองเฮานับว่าขวัญกล้านัก” นางยกถ้วยชาขึ้นใกล้ ไอขาวพวยพุ่งบางเบา ใบหน้างดงามส่ายไปมาเหนือถ้วยนั้น “เจ้าตามไม่ทันสินะ!”“อืม!” องครักษ์หนุ่มไม่อยู่ในอารมณ์จะตอบคำถาม เขานั่งลงรับถ้วยชาที่นางรินให้ดวงตายังเหม่อลอย ใบหน้าแดงก ่าของนางลอยวนเวียนผ่านเข้ามาหญิงสาวใบหน้าที่แสนธรรมดาคนนั้น ยามที่ปากของเขาคาบใบหูของนางอยู่ ดวงตาของเขากับของนางอยู่ใกล้กันมากจนได้เห็นว่าขนตาของนางหนาเป็นแพและงอนขึ้นเล็กน้อย นางแต่งหน้าเพียงเบาบางแต่ใบหน้ากลับเปล่งปลั่งด้วยเลือดฝาดวัยสาว“เจ้าเจอสิ่งใดมาหรือ? จึงได้เหม่อลอยพิกล”หมอเกายิ้มน้อยๆ วัยจริงของนางเจ็ดสิบกว่าแล้วผ่านโลกมาไม่น้อย บุตรคนโตของนางยามนี้คงอายุห้าสิบกว่าได้ จะนับกันจริงๆ องครักษ์หนุ่มคงจะเป็นรุ่นหลานของนางก็ว่าได้เติ้งเฉินฟู่นับว่าเป็นบุรุษรูปร่างสูงสง่าและใบหน้าชวนมองผู้หนึ่ง ตั้งแต่ได้รู้ว่าเขาช่วยนางออกมาจากการเผาทั้งเป็น จิตใจฝ่ายสตรีของนางก็หวั่นไหว ทว่าจิตใจฝ่ายบุรุษก็ยังคอยห้ามปรามให้ดูท่าทีของเขาไปก่อน คราวของคุณชายจินแม้นางจะชอบเขาแต่เขากลับหวาดกลัว บัดนี้นางกลายเป็นสตรีไปทั้งเนื้อทั้งตัวรวมทั้งเสียงที่
