ไพเราะอ่อนหวาน แต่บางคราวจิตฝ่ายบุรุษก็ยังมีเหลืออยู่เล็กน้อยยังคอยรบกวนนาง ฮูหยินไร้รอยคิดจะหาสามีที่รักใคร่ตนอย่างแท้จริง หากเป็นเติ้งเฉินฟู่ผู้นี้ก็ดูไม่เลว เขาปฏิบัติต่อนางดียิ่งนักเติ้งเฉินฟู่ได้ยินท่านหมอคนงามไต่ถามด้วยความเอาใจใส่ก็หันไปยิ้มแห้งๆให้นาง “ข้าแค่หงุดหงิดที่ตามคนร้ายไม่ทัน”“เจ้าจะตามทันได้อย่างไร? ในเมื่อคนผู้นั้นอยู่ในวัง แค่หนีเข้าตำหนักเจ้าก็ไม่อาจตามหาพบแล้ว”องครักษ์หนุ่มพยักหน้า “ข้าก็คิดเช่นนั้น!”คืนนั้นฮูหยินไร้รอยแปลกใจที่องครักษ์เติ้งบอกให้หัวหน้าหู่ส่งคนมาเฝ้าเรือนรับรองแทน แล้วเขากลับไปนอนพักเอาแรงที่เรือนพักของเหล่าองครักษ์“เจ้าไม่อยากเฝ้าไข่ของเจ้าแล้วหรือ?” หู่ซิ่นสือหัวเราะหึๆเติ้งเฉินฟู่ไม่อยู่ในอารมณ์จะต่อปากต่อคำกับสหาย เขานึกอยากจะกลับไปแช่น ้าอุ่นคลายเครียดและนอนหลับให้สนิทสักวัน “ข้าเหนื่อย! ข้าง่วง!”จูจิ้นติ้งมารับเวรยามต่ออย่างอารมณ์ดี หลังจากได้รับคำแนะนำจากท่าน หมอหลวงไป สองวันนั้นเซียนเจียวเหม่ยเอาแต่ครางเรียกชื่อเขาจนเสียงแหบแห้ง ยามเช้าเขาจึงปล่อยให้นางนอนหลับจนถึงเที่ยงโดยบอกกับท่านพ่อท่านแม่ว่านางไม่ค่อยสบายส่วนตัวเขาสุขสมเสียจนไม่อยากกลับมาทำงาน ได้แต่เฝ้ารอว่าเมื่อไหร่จะถึงวันพักในเดือนหน้าอีกหู่ซิ่นสือที่ออกกฎให้องครักษ์ทุกคนกลับบ้านได้เพียงเดือนละสองวัน หลังจากแต่งงานไปจิตใจก็วนเวียนนึกถึงแต่ภรรยา จึงได้ออกกฎใหม่ให้องครักษ์กลับบ
