้านได้เดือนละสี่วัน แต่แยกเป็นสิบห้าครั้งหยุดได้สองวัน เมื่อได้รับการแจ้งข่าวนี้จูจิ้นติ้งถึงกับกระโดดกอดสหายด้วยความตื่นเต้น“ตั้งแต่ข้ากับเจ้าเป็นสหายกันมา มีวันนี้ล่ะที่ข้าเห็นว่าเจ้าทำได้ดีคู่ควรกับตำแหน่งหัวหน้า”หู่ซิ่นสือตาขวางในบัดดลเพราะรู้ว่าจูจิ้นติ้งคงพยายามทำให้เซียนเจียวเหม่ยตั้งครรภ์ให้ได้เร็วที่สุดผละออกจากหู่ซิ่นสือไปได้ เติ้งเฉินฟู่ที่แช่น ้าอุ่นสบายตัวแล้วกลับยังนอนกลิ้งอยู่บนที่นอน หลับตาลงคราใดก็นึกถึงแต่ใบหูข้างนั้น ทั้งหนาและนุ่มยิ่งนัก!‘ข้าอยากจะกินมันอีกสักครา’ เมื่อรู้ตัวว่าตนเองนึกถึงไป๋เพ่ยเจิน เติ้งเฉินฟู่ก็สะดุ้ง ‘นี่ข้าคิดถึงนางทำไมกัน? ข้าชอบหญิงงามอย่างท่านหมอเกาต่างหากเล่า?’หลังจากนับไก่ไปเป็นพันตัว เติ้งเฉินฟู่ก็ยังนอนไม่หลับ ชายหนุ่มลุกขึ้นนั่ง แต่งตัวแล้วออกไปชมสวนด้านหน้า คืนนี้พระจันทร์ครึ่งเสี้ยว รอบข้างไม่ถึงกับมืดมิดพอสังเกตเห็นต้นไม้เป็นเงารางๆ อากาศยามนี้ค่อนข้างเย็นจนเกือบหนาว เสื้อคลุมตัวที่เขาสวมออกมานับว่าบางเกินไป องครักษ์หนุ่มคิดจะเดินหันหลังกลับเข้าไปในเรือนเพื่อใส่เสื้อที่หนาขึ้น ทว่ากลับเห็นเงาหนึ่งวูบผ่านเหนือศีรษะร่างนั้นราวกับมิได้สนใจสิ่งใด วิชาตัวเบาที่ใช้ก็นับว่าสูงส่งเพราะเขายังตามได้แต่ไม่ถึงกับเข้าปราชิดจังหวะหนึ่งที่ร่างนั้นเอี้ยวตัวกลับมา สรีระที่เขาสังเกตได้ นั่นคือสตรี! องครักษ์เติ้งยอบกายลงหลบ นี่มิใช่คนเดียวกับที่เขา
