่นเดียวกับบนแผนที่“ดีเหมือนกัน!”ครั้นทั้งสองกำลังจะหันหลังกลับ ท่านยายที่เคยมานั่งเฝ้าในคืนเทศกาลก็เดินสวนเข้ามาทางประตูหน้าวัด “พวกเจ้ากลับมาอีกแล้ว นับเป็นวาสนาของเจ้านักคุณชาย นางจะนำพาแต่ความเป็นสิริมงคลมาให้ชีวิตเจ้า”ฮ่องเต้ชะงักนึกอยากจะลองดูว่าหญิงชราผู้นี้เพียงแค่พูดโดยความบังเอิญหรือรู้สิ่งใด? “ท่านยายท่านว่าวัดนี้มีสิ่งล ้าค่าอยู่หรือไม่?”“หากมองเห็นก็ล ้าค่า หากมองไม่เห็นก็เป็นสิ่งธรรมดา” หญิงชรายิ้มน้อยๆ ก่อนจะก้าวเท้าต่อไปน ้าเสียงสั่นๆ ของนางดังขึ้นพอให้ทั้งสองได้ยิน “นางจะเป็นดวงตาให้เจ้าเอง”หงซือซือขยับเข้าไปเกาะแขนสามี สายตายังคงไล่หลังหญิงชราไป “พี่สาม ท่านยายอาจจะรู้ความลับของวัดนี้ก็ได้”“หากนางไม่อยากบอก แม้เอากระบี่มาทาบคอนางก็คงไม่ยี่หระ ในเมื่อนางว่าเจ้าจะเป็นดวงตาของข้าข้าก็รอให้เจ้าค้นพบปริศนาก็พอแล้ว”เจ้าของสำนักคุ้มภัยหงส์ไฟกางแผนที่และกระดาษที่ตนวาดออกมาเทียบเคียงกัน ฮ่องเต้ตื่นเต้นยิ่งกว่าภรรยาเพราะเส้นประที่ปรากฏเหมือนกันมาก“หากที่นี่คือที่ซ่อนขุมทรัพย์จริงๆ แล้วตำแหน่งใดเล่า?”“พี่สาม ท่านจำประตูวัดได้หรือไม่?”“ทำไมหรือ?”“ข้าว่าประตูวัดแห่งนี้ดูแปลกตายิ่ง แต่ยังนึกไม่ออกว่าแปลกที่ใด?”“อาบน ้ากินข้าวเสียก่อนเถิด บางทีหากเจ้าทำตัวมิให้เคร่งเครียดสักหน่อยก็อาจจะค่อยนึกออก”
