ากากของสามียกมือไล้ใต้คางเขาเบาๆ “ข้าไม่ยอมห่างจากท่านหรอกข้ากลัวสตรีอื่นจะมายุ่งกับท่าน”“ไม่ยักรู้ว่าเจ้าขี้หึงด้วย” หมิงเฟยหลงเอียงหน้าเข้าแนบแก้มนาง“ท่านเป็นของข้า ข้าย่อมหวง….หวงถึงที่สุด” นางย ้าคำสุดท้าย“เจ้าหวงข้าช่างเป็นเรื่องดี แต่ยามใดเจ้าจะมีลูกให้ข้ามีคนให้หวงเพิ่มขึ้นอีก” เขาฝังจมูกลงบนแก้มนุ่มสูดดมกลิ่นหอมบนผิวกาย “อยากมีลูกกับเจ้าเร็วๆ มีหลายๆ คนให้มาวิ่งเล่นอยู่ในวังหลวง”หงซือซืออึกอักอยู่ครู่ ยามนี้ยังไม่เหมาะที่นางกับเขาจะมีลูกด้วยกัน หลายเรื่องที่ยังจัดการไม่เรียบร้อย“ท่านก็พยายามอยู่ทุกคืน หากยังไม่มีก็ต้องโทษที่ท่านแล้ว”“เจ้าไปให้ฮูหยินไร้รอยตรวจสักหน่อยดีหรือไม่?ข้าอยากรู้ว่าเจ้ากับข้าผู้ใดมีความผิดปกติกันแน่ เผื่อนางจะช่วยเราได้”หงซือซือหันไปจูบแนวคางสามี “ได้! พรุ่งนี้ไปตรวจกันท่านจะได้สบายใจ”คืนนั้นสามีของนางก็ยังคงชวนนางทำลูกอยู่บนเตียงอย่างแข็งขัน ครั้นนางจะนอนเขาก็ยังรบเร้าอีกครั้ง เป็นเพราะเขาช่างมีวิธีกระตุ้นนางให้อ้าปากเรียกร้องอยู่ร ่าไป แม้จะเหนื่อยอยู่บ้างแต่นางก็ไม่อาจต้านทานเขาได้จูจิ้นติ้งหิ้วขนมแป้งทอดเดินเข้าจวนมาอย่างเบิกบาน อย่างที่คาดเอาไว้คนที่มาดักเขาคือจินวั่งซู่กับหู่ซิ่นสือ ฝ่ายแรกนั้นรอกินขนมและเอ่ยเชียร์ให้เร่งมือทำลูก ฝ่ายหลังใบหน้าหมองคล ้าคอยพูดจาเหน็บแนม“เจ้ามันคนไม่ซื่อ กระโจนเข้านางต่างบ้านนางก็ได้นางภรรยา”จูจิ้นติ้งอมยิ้ม “ข้า
