ไม่ได้ตั้งใจเสียหน่อย ก็อย่างว่าเรื่องนี้เป็นเรื่องของวาสนา”“อันที่จริงเจ้าก็ทำไม่ต่างจากโจรเด็ดบุบผา” หู่ซิ่นสือนึกโมโหที่ตนมิได้ทำเหมือนจูจิ้นติ้ง ตอนที่เขาไปหานางที่ห้องต้องอดทนรอวันแต่งงาน อดกลั้นแทบแย่แต่ก็ต้องทน แต่เจ้าสหายทึ่มผู้นี้แค่เข้าบ้านนางครั้งแรกก็ได้ลิ้มรสนางแล้ว“เจ้าต้องบอกว่าข้าร้ายกาจต่างหาก ยอมรับมาเถอะว่าเจ้าอิจฉาข้า”“หึ! แต่ข้าแต่งงานก่อนเจ้า”จูจิ้นติ้งหัวเราะหึๆ ในลำคอ ได้เวลาทับถมสหายผู้เก่งกาจแล้ว “คืนนั้นนางกอดรัดข้าไม่ปล่อย กว่าจะออกจากเตียงมาได้ก็จวนรุ่งสาง ข้าปวดเมื่อยแทบแย่”“เจ้ายังไม่หยุดพูดอีก!”“จะว่าไปข้าก็สงสารบุรุษที่มาเข้ารอซื้อขนมแป้งทอดของนางทุกวันเหมือนกันนะ ป่านนี้คงยังไม่รู้ว่านางมีเจ้าของแล้ว ยังมาส่งสายตาหวานเยิ้มให้ภรรยาข้าอยู่ไม่เลิกรา น่าเสียดายตกค ่ามีเพียงข้าที่ได้เชยชมคนงาม”“เจ้าไม่หึงหวงนางบ้างหรือ?” หลังจากแต่งงานหู่ซิ่นสือแทบจะไม่ยอมให้เซี่ยเม่ยผู้เป็นภรรยาออกจากบ้าน เขาหวงนางเกินกว่าจะยอมให้ผู้ใดได้พบ“ข้าก็หวงนางตามประสาสามีทั่วไปนั่นล่ะเพียงแต่ไม่จำเป็นต้องหึงในเมื่อนางมิได้มีใจให้บุรุษอื่น นางเพียงแต่ไปทำงาน นางมีความสุขที่ได้ทำงานที่นางชอบ ข้าเองก็คอยนั่งมองห่างอยู่ห่างๆ ตลอดเวลาอยู่แล้ว หากมีผู้คิดจะล่วงเกินภรรยาข้า ข้าก็พร้อมจะตัดมือคนผู้นั้น” สีหน้าภาคภูมิใจในตัวภรรยาของจูจิ้นติ้งทำเอาหู่ซิ่นสือหน้าคล ้าลงไป นึกถึงใบหน้าของ
