ท่านอ๋องเก้าสั่งให้พ่อบ้านที่จวนเจ้าเมืองตั้งโต๊ะเสวยตั้งแต่ตะวันเริ่มตกดิน จากนั้นก็สั่งให้บ่าวรับใช้เตรียมน ้าอาบ ก่อนจะเงียบหายไปให้รางวัลใหญ่กับพราชายา หงซือซือถูกฮ่องเต้เคี่ยวกรำไปสองรอบจนต้องซบหน้าอยู่ต้นแขนพระสวามี“เจ้าพอใจรางวัลที่ข้าให้หรือไม่?”“พอแล้วเจ้าค่ะ ไม่เห็นจะต่างจากทุกวันตรงไหน?ท่านก็รังแกข้าเป็นปกติอยู่แล้ว”หมิงเฟยหลงจูบกระหม่อมนาง “เจ้าคิดว่าข้าให้รีบตั้งโต๊ะเสวยเพราะเหตุใด?” แขนข้างหนึ่งกอดนางไว้ให้หนุนต้นแขน มืออีกข้างยังลูบไล้บั้นเอวอย่างเพลิดเพลิน เมื่อเห็นนางทำท่าเขินอายก็ยกขาข้างหนึ่งขึ้นถูกับขาของนาง“พี่สาม วันก่อนข้าพบเรื่องน่าสนใจเรื่องหนึ่ง”“ว่ามา….”“ข้าปลอมเป็นองครักษ์เติ้งออกไปกับคุณชายจินจึงได้รู้ว่าองครักษ์จูของท่านแอบมีภรรยาลับซ่อนไว้นอกเมืองนะเจ้าคะ”ฮ่องเต้ขมวดคิ้ว “จูจิ้นติ้งคนซื่อนั่นน่ะหรือ?หน้าตาอย่างเจ้านั่นจะกล้ามีภรรยาลับเชียว?”“ข้าเห็นกับตา ผู้หญิงคนนั้นคือแม่ค้าแป้งทอดอยู่ถนนหน้าจวนเจ้าเมืองนี่เองเจ้าค่ะ”“หืม….ให้ไปสืบความแต่กลับไปได้คน องครักษ์จูนับว่าร้ายกาจยิ่ง นี่ข้ายังไม่ได้สอนเขาเหมือนที่สอนองครักษ์หู่เลยนะ เหตุใดเขาจึงก้าวหน้ากว่า?”“ท่านพี่ เรื่องแบบนี้จะประมาทผู้ใดมิได้หรอกเจ้าค่ะ ท่านอยากเห็นกับตาไหมล่ะเจ้าคะ?” นางยกมือขึ้นลูบหน้าอกสามีวนเป็นวงกลม“เจ้ายังมีแรงเหลืออีกหรือ?”“หึ! รอใกล้รุ่งค่อยไปจะเหมาะกว่านะเจ้าคะ”ฮ่องเต้หัวเราะ
