ร่วนก่อนจะก้มหน้าลงดูดชิมริมฝีปากช่างเจรจาของนาง “เช่นนั้นข้ายังพอจะให้รางวัลใหญ่เจ้าได้อีกสักรอบแล้วเจ้าค่อยนอนพัก” หงซือซือได้แต่ยิ้มหวานรับเมื่อมือของสามีเริ่มบีบเค้นบั้นท้ายนางเบาๆ ทั้งยังสบตานางด้วยสายตาวาบหวาม“ข้าตามใจท่านพี่!”ปลายยามอิ๋นสองสามีภรรยาที่กลายเป็นท่านอ๋องเก้ากับพราชายาอีกครั้งก็นัดให้เติ้งเฉินฟู่ออกจากจวนด้วยกัน“ไม่แจ้งหัวหน้าหู่จะดีหรือพะยะค่ะ?”“องครักษ์หู่เพิ่งจะแต่งงาน เจ้ายังคิดจะรบกวนอีกหรือ? ช่างใจดำเสียจริง” องครักษ์เติ้งถึงกับหน้าหงายเมื่อได้ยินพราชายาประณามเช่นนั้น “ไม่ต้องเป็นห่วง ข้าเรียกจอมยุทธ์ตามคุ้มกันอีกสิบคนแล้ว พวกเขาจะซุ่มดูเราอยู่ห่างๆ” หงซือซือส่งสาส์นเล็กๆ ให้คนสำนักคุ้มภัยของนางติดตามไป ส่วนฮ่องเต้ก็ลอบส่งสัญญาณให้เหล่าแมวดำติดตามห่างๆทั้งสามไปซ่อนอยู่บนกิ่งไม้ที่ที่อยู่ไม่ไกลจากเรือนน้อยหลังนั้นนัก“เรามายามนี้เจ้าคิดว่าจะเจออันใด?” ท่านอ๋องเก้าหันไปหาพราชายา“ใกล้เวลาที่องครักษ์จูจะต้องกลับจวนแล้วน่ะสิเจ้าคะ”“พะยะค่ะ เช้านี้เป็นเวรขององครักษ์จู” เติ้งเฉินฟู่รีบหันไปยืนยันทั้งสามนั่งเกาะกิ่งไม้ใหญ่คนละกิ่งอยู่ครู่หนึ่งหงซือซือพลันสังเกตเห็นความผิดปกติด้านนอกเรือน“พี่สาม มีคนมา”ร่างในชุดดำสายหนึ่งกระโจนผ่านรั้วเข้าไปในเรือน ร่างนั้นเคาะประตูเป็นสัญญาณห้าครั้ง คนข้างในจึงจุดเทียนและเปิดประตูออกมาต้อนรับ หงซือซือกับหมิงเฟยหลงโคลงศีรษะ ทั้งสองต
