น”หมิงเฟยหลงเพิ่งทรงนึกได้ หงซือซือหรือจอมยุทธ์หงเซียนพันหน้าผู้นี้แท้จริงเป็นเจ้าของสำนักคุ้มภัยหงส์ไฟอันลือลั่น นางอยู่เบื้องหลังการสืบหาข่าวสำคัญที่เขาเคยส่งขันทีไปว่าจ้างผ่านผู้อาวุโสคนหนึ่งงานลับๆ ของสำนักคุ้มภัยของนางยังมีการขโมยสิ่งล ้าค่าหรือส่งของที่ไม่อาจเปิดเผย ขอเพียงมิใช่งานฆ่าคนสำนักหงส์ไฟล้วนทำได้สำเร็จโดยง่ายหากใจถึงในการจ่าย เขาลืมไปเลยว่าสตรีที่เขานอนกอดก่ายอยู่ทุกคืนมีชื่อเสียงร้ายกาจเพียงใดในยุทธภพ“ฟังไปฟังมา เจ้าก็คิดจะรีดทรัพย์ข้าอีกจนได้”“ข้าเชื่อว่าท่านคงเคยส่งพวกแมวดำออกไปสืบแล้ว แต่หาไม่พบใช่หรือไม่?”ฮ่องเต้พยักหน้ายอมจำนน “หลายคราวแล้ว ไร้ร่องรอย”“ในนามของเจ้าของสำนักคุ้มภัย ข้ายืนยันว่าหากทำไม่สำเร็จข้าก็จะเก็บเพียงมัดจำ”“ดี! ข้าฟังเจ้า! ว่าค่าจ้างของเจ้ามา”“หาที่ตั้งของสำนักมืออสูรสองพันตำลึง และหาแหล่งพืชผีดิบอีกหนึ่งพันตำลึงเพราะเห็นว่าท่านเป็นคนกันเอง ข้าคิดเงินตามหน้างานนะเจ้าคะ”“อืม! นับว่ายังมีคุณธรรมหลงเหลืออยู่บ้าง” ท่านอ๋องเก้าตัวปลอมยิ้มมุมปากมีเลศนัย ภรรยาของเขาทำสิ่งใดไม่เสียเปล่า! “เห็นทีคืนนี้ข้าต้องให้รางวัลเจ้าเพิ่มด้วย!”
