งหวะนั้นนักฆ่าอีกสามคนกำลังหันมาเจอนางพอดี ด้วยความเป็นห่วงเขาจึงรีบสอดกระบี่เข้ารับแทนนาง จังหวะที่จะหมุนตัว นักฆ่าอีกสองคนก็พุ่งมาอีกเพราะมัวแต่ป้องกันด้านหน้า ด้านหลังก็ถาโถมเข้ามาอีก เขาจึงรู้ว่าคงจะตวัดกระบี่กลับไปไม่ทัน จึงหมุนตัวเพื่อผลักนางออกแล้วเอาตัวเข้าไปขวางแทน หงซือซือที่เห็นจังหวะนั่นแล้ว เพียงแต่นางเพิ่งเสียบกระบี่ลงไปในร่างนักฆ่าระดับสองที่ร่วงลงไปกองพื้นเป็นคนสุดท้ายไม่อาจถอนกระบี่ได้ทัน“เฮือก!” เสียงหายใจแรงของท่านอ๋องเก้าทำเอานางตกใจสุดขีด“ท่านพี่!” นางดึงสาบเสื้อเขาให้ล้มตัวลงหลบวิถีดาบที่ศัตรูฟันลงมา หู่ซิ่นสือกับจูจิ้นติ้งที่เห็นนายของตนเพลี้ยงพล ้า ตรงเข้าไปเสียบกระบี่ใส่นักฆ่าที่ฟันเข้าด้านหลังของท่านอ๋อง เมื่อร่างนั้นผล็อยล้มไปแล้วองครักษ์ทั้งสองรีบก้มประคองสองสามีภรรยา“เป็นอย่างไรบ้างพะยะค่ะ?”ท่านอ๋องเก้าหันหลังให้พราชายาดู “ชุดจอมยุทธ์ดีสมคำรับรองจริงๆ เพคะ ขนาดดาบของสำนักมืออสูรยังฟันแทบไม่ขาด” นางลูบเนื้อผ้าที่เหนียวทนทานพลางพยักหน้า ช่วงกลางขาดเล็กน้อยแต่ส่วนปลายสองข้างของรอยฟันเส้นใยถ่างออกเล็กน้อยองครักษ์หู่กับองครักษ์จูถอนหายใจด้วยความโล่งอก ‘หากปล่อยให้ฝ่าบาททรงมีบาดแผล เกรงว่าหัวของเราสองคนคงไม่พอแล้ว’องครักษ์เสื้อแพร องครักษ์เงา และจอมยุทธ์แห่งสำนักคุ้มภัยหงส์ไฟร่วมกันพิชิตนักฆ่าทั้งหมดได้ แม้จะพยายามจับเป็นให้ได้แต่นักฆ่าพวกนั้นก็จะหาทางฆ่าตัวต
