ชายหนุ่มที่สวมเสื้อผ้าเรียบร้อยเงยหน้าขึ้นมองนาง ผ้าห่มที่เขากองมันลงพื้นหลังจากที่สวมกางเกงเสร็จ มีคราบหนืดเป็นด่างดวงเปื้อนอยู่ด้านบน เขากับนางหันไปมองบนเตียงพร้อมกัน ผ้าคลุมเตียงของนางเลอะคราบเดียวกันอยู่ประปรายและยังมีรอยหยดเลือดเล็ก “คะ คงจะจริงแล้ว!”เซียนเจียวเหม่ยหน้าซีดเผือด นางกับองครักษ์หนุ่มผู้นี้ยังไม่แม้แต่ทำความรู้จักกันด้วยซ ้ากลับเข้าหอกันแล้ว หากอาจารย์รู้เข้านางมิต้องกระโดดแม่น ้าหนีความอับอายหรอกหรือ?จูจิ้นติ้งเห็นนางเซถอยไปทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้อย่างสิ้นเรี่ยวหมดแรงก็นึกสงสาร แต่หากนั่นมิใช่ความผิดของเขาทั้งหมดนี่นา! เมื่อนึกถึงสาเหตุที่ทำให้เขาต้องตามมาเฝ้านางที่นี่ทุกคืนเขาต้องรีบฉวยโอกาสนี้กล่าวหานาง“เมื่อคืนเป็นเจ้าที่วางยาข้า!”นางเงยหน้าขึ้นมองชายหนุ่มด้วยความตกใจ “ทะท่านต่างหากที่มาตามจับตาดูข้า ใช่หรือไม่?”จูจิ้นติ้งระลึกได้ว่านางคือนักฆ่าฝีมือดี แต่การที่นางยังตกใจกับเรื่องเมื่อคืนยังนับว่าเป็นสตรีปกติและเขาก็กลายเป็นผู้พรากพรหมจรรย์ของนางแล้ว “ข้าเพียงแค่สงสัยในตัวเจ้า ยังมิได้ทำร้ายเจ้าสักหน่อยแต่เจ้า…เจ้าร้ายกาจนัก วางยาเพื่อจะ ข่มเหงข้า เจ้าคงสังเกตข้ามาตั้งนานแล้วใช่หรือไม่?”ถ้อยคำของเขาเสียดแทงใจนางนัก เซียนเจียวเหม่ยใบหน้าขึ้นสีราวผลแอปเปิ้ล “เจ้าพูดเหลวไหล?”จูจิ้นติ้งเห็นอาการของนางก็รู้ว่าตนเองโยนหินถามทางได้ถูกทิศจึงรีบลุกขึ้นยืนเข้ามาใกล้ “เจ้
