น้าขึ้นสบตาเขา “ข้าเต็มใจ เพียงแต่เรื่องนี้ยังให้คนอื่นรู้ไม่ได้เพราะข้ายังมีภารกิจต้องทำให้เสร็จสิ้นเสียก่อน” เมื่อเห็นนางตกลงยอมเป็นภรรยา จูจิ้นติ้งจึงโอบร่างนางเข้ามาแนบชิด เซียนเจียวเหม่ยยินยอมโอนอ่อนผ่อนตามเมื่อเห็นว่าเขาแสดงความจริงใจกับนาง“เจ้ามาเพื่อฆ่าผู้ใด?” องครักษ์จูใจหาย“ข้าเพื่อคุ้มภัยต่างหากเล่า?”“คุ้มภัยหรือ?”“ยามนี้ข้ายังบอกท่านไม่ได้ ขอให้ข้าทำงานสำเร็จก่อนเถิด”“เรื่องของเราก็ต้องปิดไว้ก่อนด้วยหรือ?”“ข้าขอเวลาหน่อยได้หรือไม่?”“ได้! เพียงแต่เจ้าต้องอนุญาตให้ข้ามาหาเจ้า”องครักษ์หนุ่มจูบตรงขมับของนางทีหนึ่ง “หากเจ้าไม่ให้ข้ามา ข้าคงคิดถึงเจ้าจนนอนไม่หลับแน่”เซียนเจียวเหม่ยซบหน้าลงกับซอกคอเขา นางไม่เอ่ยอะไรก็เท่ากับเป็นการยอมรับ ในเมื่อนางเองก็ชอบเขาก็ไม่จำเป็นต้องปฏิเสธ ทว่าเมื่อคิดถึงเรื่องหนึ่งขึ้นมาได้นางผงกศีรษะขึ้นถาม “ท่านยังไม่มีภรรยาและบุตรใช่หรือไม่?”“เจ้าหึงหรือ?” จูจิ้นติ้งอมยิ้ม “ข้ามีแต่เจ้าผู้เดียวเท่านั้น มิเคยร่วมเตียงกับหญิงอื่นใด?” เขาเองก็พอรู้ว่าเรื่องบนเตียงเมื่อคืนนั้นยังเงอะงะนัก แม้จะพอรู้ขั้นตอนและวิธีการอย่างว่าตามประสาผู้ชายที่มักจะแอบศึกษาไว้ แต่เพราะไม่เคยทำจึงเผลอทำให้นางเจ็บ“เมื่อคืนเจ้าเจ็บมากหรือไม่?”เซียนเจียวเหม่ยขัดเขินที่เขาเอ่ยถึง เมื่อคืนนางบอกเขาว่านางเจ็บ เขาจึงค่อยระมัดระวังและครั้งหลังๆความเจ็บนั้นก็ค่อยๆ น้อยลงไป “อืม…”“ต่อ
