งไร? เจ้าเป็นแม่ที่ฆ่าพ่อของลูกเช่นนั้นหรือ?” นักฆ่าสาวชะงัก จริงสิ! นางลืมคิดเรื่องนี้ไป เมื่อคืนนางกับเขาทำถึงขั้นนั้นกันแล้ว หากยามนี้ในท้องของนางมีลูกของเขาจะทำเช่นใด?“เจ้าอย่ากล่าวเหลวไหล!”“ข้าพูดถึงสิ่งที่ควรจะเกิดขึ้นต่อไปต่างหาก เจ้าจะวางกระบี่แล้วมาตกลงกับข้าดีๆ ได้หรือยัง? ไหนๆ เรื่องมันก็เกิดขึ้นแล้ว เจ้าคิดจะฆ่าข้าไปก็ไร้ประโยชน์ อย่างมากก็แค่มีศพให้เจ้าฝังเพิ่มอีกศพ แต่ลูกของเจ้าต้องกลายเป็นเด็กกำพร้านะ” ใบหน้าและน ้าเสียงของเขาดูจริงใจยิ่ง นางเองก็ลอบมองเขามาตลอดจะกล้าฆ่าเขาจริงๆ ได้อย่างไร? ก็แค่อยากระบายความโกรธตัวเองออกไปบ้างเท่านั้น! นางลดกระบี่ลงเดินกลับไปในห้องโถงเล็ก ปึง! กระแทกกระบี่ลงบนโต๊ะองครักษ์จูเห็นนางสงบสติอารมณ์ได้แล้วก็เก็บกระบี่แล้วเดินตามนางกลับเข้าไปในเรือน “เรื่องส่วนตัวของเจ้า เจ้าคิดจะบอกข้าหรือไม่?”“ยามนี้ข้ายังบอกไม่ได้!” นางสะบัดหน้าไปอีกทาง“เช่นนั้นเราคุยกันเฉพาะเรื่องระหว่างเจ้ากับข้า”เขาสบตานางด้วยสายตาอ่อนโยน “ที่ข้าบอกเจ้าเมื่อคืนล้วนเป็นความจริง ข้าชอบเจ้า ข้าแอบมองเจ้ามาตลอด ที่เจ้ารังแกข้าเมื่อคืนนี้ข้าเองก็เต็มใจ” นางก้มหน้าเอียงอายเมื่อเขาสารภาพออกมา “เจ้าเองก็เต็มใจใช่หรือไม่?”ใบหน้าของนางซับสีระเรื่อก่อนจะพยักหน้าเบาๆจูจิ้นติ้งยิ้มกว้าง ขยับเข้าไปนั่งใกล้ กุมมือนางไว้ “ข้าจะรับผิดชอบเจ้า แต่งเจ้าเป็นภรรยา เจ้ายินดีหรือไม่?”นางเงยห
