เซียนเจียวเหม่ยเกิดอาการมึนๆ คล้ายคนดื่มสุราเข้าไปเต็มที่สีหน้าเริ่มแดงเช่นเดียวกับจูจิ้นติ้งที่สูดผงสีแดงเข้าไปมากกว่าใบหน้าของเขาแดงก ่าแล้ว สิ่งที่เขาคิดว่าจะได้เห็นนั่นคือเซียนเจียวเหม่ยกำลังเปลือยกาย!‘แย่แล้ว! อาการมึนแบบนี้มัน…..ข้าหยิบผิด!’ นางคิดจะซัดผงนิทราแต่กลับคว้าเอายามึนเมามาใช้อาจารย์บอกนางว่ายามึนเมาจะทำให้คนเห็นภาพหลอนสุดท้ายที่เขาคิดหรือปรารถนาจะได้เห็น แสงเทียนวอมแวมที่จุดไว้ริมห้องเห็นเงาของชายหนุ่มโผเข้ามาทางหน้าต่างเซียนเจียวเหม่ยที่คิดจะจับกุมบุรุษผู้นั้นกับองครักษ์จูผู้คิดว่าจะได้เห็นเซียนเจียวเหม่ยเปลือยกายจากนั้นก็คิดจะจับนางไปสอบสวนความจริง ต่างตกอยู่ในภาวะมึนเมากระโจนเข้าหากันเพื่อหวังจับกุมอีกฝ่ายจูจิ้นติ้งโผเข้ากอดนางไว้ แขนขาของเขามิได้ทำตามคำสั่งที่ต้องการ ผงมึนเมาจะทำให้คล้ายคนเมาสุราหนัก ท่าทางที่เขาทำก็คือ เขาพุ่งเข้ากอดนางแล้วทั้งคู่ก็เซไปล้มทับกันบนเตียงนอน เซียนเจียวเหม่ยคิดจะจับเขาไว้อยู่แล้วจึงไม่ยอมปล่อยมือ นางกอดรัดชายหนุ่มไว้แน่น อาการมึนเมาทำให้ทั้งสองกอดกันกลิ้งไปมาบนเตียง คำพูดสุดท้ายของเซียนเจียวเหม่ยที่บอกว่าตนจะถอดเสื้อผ้า หลอกหลอนอยู่ในสมองทำให้นางผลักจูจิ้นติ้งด้วยแรงซวนเซแล้วถอดเสื้อผ้าของตนออกจนหมด จูจิ้นติ้งนั่งหงายหลังอยู่ใกล้ๆ มองนางทึ้งเสื้อผ้าออกแม้กระทั่งเอี๊ยมตัวน้อยก็ถูกรั้งสายหลุดออกไป นางโผเข้ามาจับไหล่เขาไว้ทั้งสองข้าง
