“เจ้าตามข้ามาหลายวันแล้วใช่หรือไม่? ดีแล้วคืนนี้ข้าจะฆ่าเจ้าเสีย แล้วฝังเอาไว้กับคนพวกนั้น” น ้าเสียงของนางอ้อแอ้จูจิ้นติ้งตะลึงมองนางที่เปลือยกายอยู่ต่อหน้า“ข้าจะมาจับเจ้า เจ้าเป็นนักฆ่าต้องถูกจับกุม” เขาโผเข้ากอดนางไว้แน่น ทั้งคู่ที่มึนเมากอดกันกลิ้งไปมา“เจ้าจับข้าไม่ได้เพราะเจ้ายังไม่ถอดเสื้อผ้า” นางเอ่ยประท้วงด้วยใบหน้าแดงก ่า ส่ายศีรษะไปมา“ได้! ข้าเป็นจอมยุทธ์ผู้หนึ่งย่อมไม่เอาเปรียบเจ้า” เขาผลักนางออกก่อนจะถอดเสื้อผ้าสะบัดออกจนกระเด็นไปคนละทิศทาง ใบหน้าของเขาก็แดงจัดไม่ต่างไปกับนาง สติก็เลือนรางเต็มทีคล้ายจะรู้นิดๆ แต่ก็มึนๆ ไปเสียส่วนใหญ่ “มาๆ ข้ากับเจ้าเหมือนกันแล้วมาให้ข้าจับเสียดีๆ” เขาดึงแขนนางจนร่างบางเซถลาเขามาในอ้อมกอด เมื่อเนื้อหนังสัมผัสกัน จูจิ้นติ้งรู้สึกรุ่มร้อนขึ้น ร่างกายของเขาและนางเสียดสีกันโดยตรงเนื้ออวบหยุ่นเบียดแน่นเข้าที่หน้าอกแกร่ง ท่อนกายส่วนล่างของเขาอัดแน่นอยู่ตรงต้นขาของนางทั้งสองเงยหน้าขึ้นสบตากัน ใบหน้างดงามที่เขาแอบดูอยู่หลายวันแท้จริงผุดอยู่ทุกยามหลับและตื่น จูจิ้นติ้งไม่อยากยอมรับว่าวันก่อนเขาฝันว่าได้กอดได้จูบลูบไล้นาง แต่เพราะนางคือผู้ต้องสงสัยที่ต้องติดตามสืบเสาะให้ชัดแจ้งจึงต้องข่มใจเอาไว้ ความปรารถนาที่ชัดเจนนั้นทำให้เขาก้มลงจูบนาง เซียนเจียวเหม่ยคล้ายครึ่งหลับครึ่งตื่น นางจำได้ว่าเขาคือองครักษ์รูปงามที่มักจะมาลงชื่อซื้อขนมของนางเป็นคนแรกทุ
