“มิได้ขอรับ!” น ้าเสียงขององครักษ์จูแทบจะเป็นตวาด ดวงตาของเขาแดงก ่า หากปล่อยให้คุณชายจินมาตามสืบนางแทนเขาย่อมดูย ่าแย่ในสายตาขององครักษ์คนอื่น “นี่เป็นความรับผิดชอบของข้า หากให้ท่านเข้ามาสืบเรื่องของนางก็เท่ากับข้าบกพร่องต่อหน้าที่ ถ้าหัวหน้าหู่กลับมารู้เข้า ข้าย่อมมีความผิด”จินวั่งซู่เห็นสีหน้าแข็งขันขององครักษ์จูก็นึกเห็นใจ “ได้! ข้าขอให้เจ้าเร่งมือในการสืบให้เร็วยิ่งขึ้นเพราะข้าอยากได้ความจริงเรื่องนี้ด้วย แต่….ก็มิให้เจ้าเหนื่อยเปล่าหรอกนะ หากสืบได้ชัดว่านางภูมิหลังใสสะอาดแล้วข้าพานางไปทำงานเป็นแม่ครัวที่เมืองหลวงได้ ข้าจะให้เจ้ากินแป้งทอดโดยไม่ต้องซื้อหนึ่งปีเลยเทียว”จูจิ้นติ้งที่เริ่มติดใจในแป้งทอดฝีมือนางถึงกับต้องกินทั้งเช้าและเย็นก็เห็นผลประโยชน์ในภายภาคหน้า หากกลับเมืองหลวงไปแล้วคงจะมิได้กินแป้งทอดฝีมือนางอีก แต่หากเขาสืบเรื่องนางให้ดีผลลัพธ์ย่อมดีกับทั้งการงานและปากท้องของเขา“ข้าจะตั้งใจสืบเรื่องของนางอย่างเต็มที่ ท่านไม่ต้องเป็นห่วง!”เพราะความหวังเรื่องกินแป้งทอดหนึ่งปีนั้นแท้ๆทำให้จูจิ้นติ้งแอบมาซุ่มดูบ้านน้อยนอกเมืองตามลำพังเขาเปลี่ยนมุมซุ่มดู ในกลางดึกนั้นจึงได้เห็นสิ่งผิดปกติมีเงาดำสายหนึ่งเคลื่อนที่ว่องไววูบเข้าไปในบ้านของนาง ตาของจูจิ้นติ้งเบิกกว้าง ‘นางมีความลับจริงข้าที่คาด’องครักษ์จูกระโจนเข้าไปเกาะที่หลังคา กระต๊อบของนางมุงด้วยหญ้าตากแห้งการเหยียบยิ่งต้องระมั
