นางเงยหน้ามองหน้าชายหนุ่มที่มาจองแป้งทอดไว้เป็นคนแรก พอเห็นเขาจ้องนางเขม็งก็อดสะดุ้งไม่ได้! หนทางเดียวที่สตรีอย่างนางจะบิดเบือนความสงสัยของเขาได้คือรอยยิ้ม คิดได้เช่นนั้น เซียนเจียวเหม่ยก็ส่งยิ้มหวานให้กับจูจิ้นติ้ง ระยะที่เขานั่งอยู่แค่เพียงข้ามถนนทำให้มองเห็นใบหน้าสวยหวานที่ยิ้มให้พร้อมยกถุงขนมแป้งทอดขึ้น องครักษ์หนุ่มรีบลุกขึ้นเดินตรงมายังแผงขายแป้งทอด บนกระดาษมีรายชื่อของผู้จองแป้งทอดยาวจนสุดขอบล่าง“ของใต้เท้าเรียบร้อยแล้วเจ้าค่ะ” นางยื่นหูหิ้วเชือกที่มัดถุงขนมกระดาษแยกเป็นห่อละสิบชิ้น “ส่วนซ้ายเป็นของท่าน และส่วนขวาเป็นของคุณชายเพื่อนท่าน”“ขอบใจแม่นาง” เขาเผลอเหม่อไปกับรอยยิ้มของนางตั้งแต่เมื่อตอนอยู่ในร้านน ้าชาแล้ว แทบไม่รู้ตัวด้วยซ ้าว่าตนเองมีทีท่าอย่างไรตอนรับห่อขนมจากนางจนเมื่อเดินมาถึงหน้าจวนแล้วถูกทหารหน้าประตูเอ่ยทักจึงได้รู้ตัว“องครักษ์จู ขนมห่อนั้นใกล้จะหลุดมือท่านแล้ว”เขาก้มลงมองเชือกที่ห้อยนิ้วอยู่กำลังจะหลุดมือไปห่อหนึ่ง จึงเงยหน้าขึ้นกล่าวขอบใจทหารผู้นั้น ก่อนรีบรุดไปยังห้องโถงที่จินวั่งซู่รออยู่“เมื่อคืนเจ้าไปเฝ้านางเห็นอันใดผิดปกติบ้าง?”จูจิ้นติ้งมองไปรอบๆ เมื่อเห็นว่าไม่มีผู้ใดอยู่ใกล้จึงหันไปกระซิบกระซาบ “นางติดต่อกับสตรีวรยุทธ์สูงผู้หนึ่ง พวกเขาพูดราวกับว่ามีคนอีกกลุ่มที่กำลังเข้ามาในเมืองนี้”“หรือว่าจะมีนักฆ่าเข้ามาในเมืองชิงหลิว”“ข้าก็คิดเช่นนั้น”“เจ้าคิ
